เมื่อตอนบ่ายถึงเวลาที่ต้องเก็บของที่เหลือ

เอากล่องที่แพ็คเรียบร้อยใส่รถเข็น ได้เวลาขึ้นไปอยู่ที่ชั้น 25 อย่างถาวร กว่าจะจัดของเสร็จเหนื่อยพอๆกับตอนเก็บของเชียว ทั้งต่อคอมพ์ จัดโต๊ะ เก็บของ แถมรู้สึกว่าแอร์ชั้นนี้จะร้อนกว่าข้างล่างอีกด้วย …
 

เหนื่อยไม่น้อยเลย หรือว่าช่วงนี้จะไม่ฟิด ต้องไปหาที่ตีแบตออกกำลังกายซะหน่อยแล้วรู้สึกคล้ายๆกับแปลกที่เหมือนกัน 

คนรอบข้างไม่เหมือนเดิม ต้องชะเง้อไปอีก 2 เสาถึงจะเจอเพื่อนๆแก็งต์เดิม เราคงเหงา ไม่รู้จะคุยกับใครไปอีกซักพักได้ แถมที่นั่งติดกับ Zone ที่พวก Top Management เค้านั่งกันเสียอีก เริ่มได้ใกล้ชิดโซน International ก็อาจจะดีเหมือนกัน แม้ว่าจะทำให้เกร็งๆไม่กล้าส่งเสียงดัง ,เปิดวิทยุ,กินขนม หรือมาสายอีกไม่ได้แล้วมั๊ง แต่วันนี้ยังไม่เห็น Top คนไหนย้ายขึ้นมานั่งกันเลย อาจจะคิดมากเกร็งกันไปเองก็ได้ ถึงเวลาเค้าย้ายมา ฝรั่งคงเป็นพวกไม่สนใจ ใครอยากทำอะไรก็ทำไปให้อิสระเต็มที่ก็ได้ ไม่เหมือนพวกไทย ชอบ … (จุด จุด จุด) ตอนนี้ต้องเปลี่ยนที่นั่งกันใหม่หมดทุกแผนก ไม่ว่าจะ Top management , manager ระดับไหน หรือแค่ Operation ธรรมดาๆก็จะนั่งโต๊ะเหมือนกัน ไม่มีห้อง หรือพาทิชั่นกั้นเป็นสัดส่วนอีกแล้ว มันก็ดีอย่างเสียอย่าง อย่างไหนอย่างไหนเป็นยังงัยนั้น ขอคิดเองรู้องคนเดียวก็พอกว่าจะจัดโต๊ะเสร็จเกือบ 5 โมง

เหงื่อหยดไปเลย ดีที่ได้โชคดีติดรถชุลีวรรณไปเดอะมอลล์บางกะปิ เลยถือโอกาสตัดผม(แก้เซ็ง) เสียหน่อย ไปถึงร้านเดิม ไม่มีคน ไม่ต้องรอ ได้คิวตัดได้เลย สระผมเสร็จเลยถามช่างประจำว่า ทำไมวันนี้คนน้อยจัง พี่เค้าตอบว่า วันนี้วันพุธ คนเลยน้อย…. อ้าว! เราไม่ได้นึกถึงเรื่องนี้ไปซะงั้น
 
“พุธห้ามตัด พฤหัสห้ามถอน”
 
คำโบราณพูดต่อๆกันมา ตอนนั้นสระผมแล้ว นั่งโต๊ะตัดไปแล้วด้วย จะเปลี่ยนใจก็ไม่ทันแล้ว  เลยต้องเลยตามดวงไป อะไรจะเกิดก็อย่าให้เกิดกับเราเลยนะ…สาธุ

เพิ่งดู คาวี แห่งสวรรค์เบี่ยง ตอนจบ วันนี้ร้องไห้อีกแล้ว 
คาวีร้อง เราร้องด้วย ประทับใจ ซึ้งไปด้วย เนี่ยขนาดไม่เคยท้องนะ ยังเพ้อตามไปด้วย
ถ้าได้คนรวยอย่างคาวี + หน้าตาดีเหมือนพี่เคน มาคอยดูแล…
แค่นี้ก็จะรักเธอไปทุกวัน เพราะจุดอ่อนของฉันอยู่ตรงที่หัวใจ
Advertisements