กลางวันกลุ่มเราไปเลี้ยงส่งคุณน้อง เซบาสเตียน หนุ่มน้อยชาวเยอรมันแถบตะวันออก ผู้มีตาสีฟ้า ผมหยักศกสีทอง ที่บินข้ามน้ำข้ามทะเลมาอีกฝากหนึ่งของโลกเพื่อมาฝึกงานที่บริษัทเป็นเวลา 3 เดือนตามหลักสูตรในมหาลัยที่กำหนดไว้จากบ้านเกิดเมืองนอนของเค้า

               

                วันนี้ถึงวันครบกำหนดที่กลุ่มเราต้องเสียเพื่อนร่วมรับประทานอาหารกลางวันและประทะคารมยามบ่ายไป แม้บางทีอาจจะเหมือนไม่ถูกกัน เพราะไม่คุณน้องเธอมักจะ Many story และระแวงพวกเราเกินเหตุไปในบางครั้ง

               บางทีเหมือนจะไม่คอ่ยOKกันบ้าง แต่พวกเราก็พยายามทำหน้าที่เจ้าบ้านที่ดี เอาใจใส่ ดูแลคุณน้องเธอเท่าที่จะทำได้ หมั่นเปลี่ยนกันไป take care ส่งภาษาอังกฤษชวนคุยไปเรื่อยๆบนโต๊ะอาหารเพื่อไม่ให้น้องเค้าเบื่อจนเกินไป เพราะคิดว่าทำเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวของบ้านเรา (ต่างหาก) โดยหวังว่าสิ่งดีที่เราทำลงไปคุณน้องเธอจะได้เอาไปเล่าสู่เพื่อนๆญาติ มิตร บิดรมารดา ของมัน ซึ่งอาจจะอยากมาเที่ยวเมืองไทย เราก็จะได้เงินตราต่างประเทศเข้ามาพัฒนาเศรษฐกิจของเราต่อไปอีก แม้บางทีจะไม่แน่ใจว่า มันชอบพวกเราหรือเมืองไทยบ้างหรือเปล่านะ????

                พรุ่งนี้เช้าคุณน้องก็จะบินกลับประเทศเขาแล้ว กลางวันนี้เราเลยไปเลี้ยงส่งกันที่ร้าน แหลมเจริญซีฟู้ด แถวแยกเหม่งจ๋ายกัน เพื่อสร้างความประทับใจต่อกันอีกซักครั้ง วันนี้สั่งรายการอาหารเต็มโต๊ะ

ห่อหมกทะเล
ปลาทอดน้ำปลา
กุ้งอบวุ้นเส้น
หอยตลับผัดน้ำพริกเผา
ต้มโคล้งทะเล
ส้มตำปูม้า
ข้าวผัดคะน้าปลาเค็ม (จานเล็ก)
ข้าวผัดปู (จานกลาง)

ชุดสอง
ปลาหมึกย่าง
ไข่เจียวหอยนางรม
ข้าวผัดปู (จานกลาง เพิ่มอีก)                

มาถึง Office พี่แจงทำหน้าที่เอารูปมากมายที่เราถ่ายกันที่ร้านอาหารกับรูปเก่าที่เคยถ่ายกันไว้เมื่อหนเก่าก่อนมาทำ slide หวังให้เก็บไว้เป็นที่ระลึกหรือไว้ดูต่างหน้าต่างตายามจากกัน (จะได้ไม่ลืมพวกเราเร็วเกินไปด้วย) แต่กระบวนการทำที่ต้องใช้ความประณีตเอาใจใส่ตั้งใจทำอย่างมากในทุกขั้นตอนการผลิต ทำให้เกือบเสร็จไม่ทัน 5 โมงเย็นที่คุณน้องเธอจะกลับบ้านเสียแล้ว ต้องลำบากพี่ cake ใช้กลยุทธ์ถ่วงเวลา ชวนคุณหนูเซบาสเตียนคุยโน่นนี่ถ่วงเวลาอยู่นาน ไม่งั้นเรื่องเซอร์ไพรส์ที่เตรียมไว้อาจจะไม่ได้เอามาโชว์

                    คุณน้องถูกเชิญเข้าห้องประชุมEspoo พี่ณาเรียกมาคุยนิ่งๆแกมต่อว่านิดๆว่าทำไมจะรีบกลับจัง ไม่คิดจะร่ำจะลาพวกเราหน่อยเหรอ…(แกล้งอำมัน) ต่อด้วยSlide ของพี่แจงใส่เพลง My Girl ไป เล่นได้ตรงมากเพราะรูปคุณน้องมักจะล้อมรอบไปด้วยพวกเราสาวๆๆเสมอ(ก็เพื่อนมันมีแค่นี้นี่ 555) Slide ก็ทำออกมาสร้างเสียงหัวเราะและความประทับใจได้เหมือนเช่นเคย พี่ณาเริ่มกล่าวอะไรเล็กน้อยส่งอารมณ์ร่ำลาเพื่อหวังได้น้ำตาจากคุณน้องเซบาสเตียนส่งท้าย แต่ไม่สำเร็จ ไม่รู้ไม่ซึ่งหรือใจแข็งอยู่ ได้รับมาแต่คำพูดขอบคุณต่อสิ่งที่ผ่านมากับรอยยิ้มและเสียงหัวเราะจากน้องผมทองตลอดการดู slide เหล่านั้น

                   สุดท้ายก่อนจาก พวกเราผลัดกันร่ำลา จับมือ บายๆๆคุณน้องกันถ้วนหน้า ส่งน้องกลับบ้านไปตามระเบียบ เสร็จสิ้นภาระกิจของคนไทยน่ารักที่สุดในโลกไปอย่างสวยงามฮาเฮ            

       
ปล.ดูจากภาพ :
                  วันนี้ Minty พี่แจง และพี่ cake ใส่เสื้อสีเหลือง แดง เขียว เป็น บูดาเปรส หรือไฟจราจร
                   ถ่ายรูปออกมาได้ใจมาก สร้างความโดดเด่นสวยงามให้กับรูปเหลือเกิน
                  ไม่งั้นภาพอาจจะกลายเป็นขาว-ดำเพราะสีเสื้ออีก 4 คนที่เหลือได้

Advertisements