เพื่อนสนิท

…  

ก็คือ เพื่อนธรรมดาๆคนนึง ที่ดันสนิทกันมากกว่าเพื่อนธรรมดาๆทั่วๆไป

ซึ่งมันก็ต้องมีอะไรหลายๆอย่าง ที่คล้ายๆกับเรามากกว่าเพื่อนคนอื่น 

ถึงจะมาสนิทกันได้…  

บางทีอาจไม่ใช่นิสัย

บางทีอาจไม่ใช่หน้าตา

บางทีอาจไม่ใช่ฐานะ

บางทีอาจไม่ใช่ระดับความรู้ 

แต่มันอาจจะมีอะไรบางอย่างที่ต้องเป็น     มั น ค น นี้ เ ท่ า นั้ น ที่ มี

…  

บางครั้ง

เราก็ไม่ไปที่ที่เราอยากไป เพียงเพราะว่ามันไม่ไปด้วย 

บางครั้ง

นั่งเงียบอยู่ได้ตั้งนานแต่แค่เห็นหน้ามัน น้ำตาที่กลั้นไว้แทบตายกลับทะลักออกมาได้จนหมด 

บางครั้ง

ถ้ามีเสียงหัวเราะของมันด้วย เราจะหัวเราะได้ดังกว่านี้

บางครั้ง

ร้อยคำปลอบใจของใครก็ไม่รู้

ยังอุ่นใจไม่เท่ามือมันที่แค่ตบเบาๆที่หัวไหล่บอกเป็นนัยๆว่า ก รู อ ยู่ ต ร ง นี้

ชอบคำๆนึงที่บอกว่า

เ ร า ไ ม่ ไ ด้ เ ป็ น แ ค่ เ พื่ อ น . . แต่ เ ร า เ ป็ น ตั้ ง เ พื่ อ น ต่ า ง ห า ก . .

เพราะเพื่อนมีความสำคัญมากๆ

มากจนบางคนแยกไม่ออกเอาไปเปรียบเทียบกะแฟน ว่าอะไรสำคัญกว่ากัน

ทั้งๆที่มันคนละเรื่องกันเลย

แต่เมื่อเวลาที่เราอยู่ในห้วงของความรัก

เพื่อน

จะกลายเป็นส่วนเกินของโลกส่วนตัวเราทันที

ไอ่เพื่อนสนิทเรามันคงจะชินแล้ว

ที่เวลาเรามีรักทีไรเราก็จะห่างๆมันไปทุกที

คิดๆดูแล้วมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ

เพราะเวลาที่กำลังมีความสุขในห้วงของความรัก

ก็แทบไม่ได้จะไปเที่ยวไหนกับมันเลย

นานๆถึงจะได้คุยกันที

…  

แต่พอผิดหวังพอเจ็บตัวขึ้นมา

นาทีนั้นอยากกดโทรศัพท์ไปหามันก่อน

อยากให้มันรับโทรศัพท์ก่อน

ซึ่งบางทีมันนอนไปแล้วเราก็จะไล่มันกลับไปนอน

ไม่ต้องตื่นขึ้นมาฟังเรื่องราวใดๆทั้งนั้น

ไม่รู้ทำไมเหมือนกันแค่มันรับโทรศัพท์ ก็พอแล้ว 

…  

แบบนี้ละมั้งที่เค้าว่า

‘เพื่อนคือคนที่สามารถนั่งอยู่ด้วยกันโดยไม่พูดอะไรสักคำ’

‘แต่ลุกจากกันไปได้เหมือนคุยกันไปนับล้านคำ’ 

‘ เพื่อน ‘

‘คือคนที่เมื่อเราสุขเราไม่เห็นมันอยู่ในสายตา ‘ 

แต่  

เ ป็ น ค น ไ ม่ มี วั น ป ล่ อ ย ใ ห้เ ร า ล้ม ล ง ไ ม่ ว่ า เ ร า จ ะ ไ ป เ จ็ บ ม าจ า ก ไ ห น

Advertisements