ตึกชาญอิสระ อยู่เลียบคลองแสนแสบอันแสนเน่า กลิ่นก็เหม็น น้ำก็สีดำ แล้วใครหละจะกล้าลงไปลอยกระทง จะจ่อมมือลงไปปัดน้ำให้กระทงลอยไปได้อย่างไร

ต้องดิ้นรนไปหาแม่น้ำอันกว้างใหญ่ ใสสะอาดเหมาะแก่การลอยกระทงมากขึ้น

ตอนแรกว่าจะไปที่จุฬา

เรานั่งรถไฟฟ้าไปรอคุณเพื่อนที่สีลม เดินไปซื้อกุ้ง หมึกชุปแป้งทอดไปพลางๆเพราะเธอยังอยู่โซนเพชรเกษม ซักพักเดินกลับไป True shop ที่ตึก CPเปลี่ยนแพ็คเกจเป็น Super Hispeed 2 Mb แบบเร็วสุดๆ เพราะเพื่อนยังถึงแค่สาทร กว่าจะทำเรื่องอันยุ่งยากกับระบบและกระบวนการต่างๆของ true hispeed เสร็จหมดเวลาไปเกือบชั่วโมง คุณเธอส่งสาย call มาบอกว่าไม่ไปแล้วทางโน้น รถแม่งติดมากตอนนี้ยังไม่ขึ้นสะพานสาทรเลย ปวดฉี่ทนไม่ไหวด้วย จะเอารถไปจอดที่บ้าน ให้เรานั่งรถไฟฟ้ามาที่ตากสิน แล้วนั่งเรือข้ามฟากมาเจอกันที่ร้านผัดไทหน้าปากซอยหละกัน(โว้ย!) แม้จะงง ๆ แต่เราก็ยังงัยก็ได้ ไปก็ได้ (วะ)

ไม่แปลกใจ ว่าทำไมแถวสาทรหรือทางที่จะไปแถวแม่น้ำเจ้าพระยารถถึงติดกันแน่นไม่ขยับ ขนาดเรามาทางรถไฟฟ้าภายในขบวนยังแน่นเอี๊ยดเป็นปลากระป๋องยันสถานีสุดท้าย ทั้งคนไทยและฝรั่งหัวทอง หัวแดง หัวน้ำตาล ส่งเสียงฟุตฟิต สปีคอิงลิชกันสนุกสนานลั่นรถไฟฟ้า ท่าทางตื่นเต้นกับงานลอยกระทงกัน แอบคิดในใจว่า มันไปลอยที่ประเทศมันไม่ได้เหรอฟะ แม่น้ำก็มีเหมือนๆกัน กระทงถ้าทำไม่เป็น ก็สั่งซื้อผ่านเนทมาทางเมืองไทยก็ได้นี่ เค้าคงมีวิธี delivery ให้อย่างดี ปีหน้าอย่ามากันบานอย่างนี้อีกนะ คนไทยเค้าอึดอัดแน่นรถ ฮ่าๆๆๆ พาลไปเล่นๆ

ยิ่งพอไปถึงท่าเรือตากสิน โอ๊ย!!! คนทะลักมาจากไหนกันเนี่ยค๊ะ แทบจำท่าเรือไม่ได้เชียวมีแต่หัวคนไปทุกหย่อมหญ้า ร้านขายของกิน ขายกระทงใบตองเอย ขนมปังอบเอย หลากหลายเวอร์ชันให้เลือกวรร ตั้งร้านกันเต็มตลอดถนนจนแถบไม่มีทางเดิน ท่าเรืออีกฝั่งแน่นไม่ต่างกัน แต่ต่างกันที่แถวโน้นคนไทยยึดครอง ฝั่งนี้พวกฝรั่งมาเหมาเรือหรือไม่ก็ซื้อตั๋วไปลอยกระทงที่วัดอรุณกันเสียส่วนใหญ่

เดินไปไหนก็มีแต่คนถือกระทง เดินแน่นแบบไม่มีวี่แววความโล่งโปร่งให้เห็น ทำไมพร้อมใจกันออกมาเบียดเสียดกันเยอะขนาดนี้เนี่ย จนเริ่มเกิดอารมณ์ไม่อยากลอยแล้วโว้ย เดินไปหาเพื่อนที่กลับเข้าบ้านไปปลดทุกข์มาเรียบร้อย ออกมาเจอกันที่ร้านผัดไทตามนัดหมาย เรารีบรายงานสถานการณ์แถวท่าเรือให้เพื่อนฟัง แล้วเสนอว่า ช่วยพาไปให้ไกลๆแถวนี้ทีเถอะคะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า เพื่อนมันขำกลับมา พร้อมแซวว่า บอกแล้วไม่เชื่อว่าคนเยอะนะ อยากจะลอยริมแม่น้ำไหลๆ ไม่อยากลอยน้ำสระในจุฬางัย ชอบมั๊ยหละ โดนเพื่อนจัดการกลับมา เลยก้มหน้ากินผัดไทยต่อดีกว่า

พอท้องอิ่ม ได้พักคลายความอึดอัด อารมณ์เลยผ่อนคลายขึ้น เราเอ่ยชวนเพื่อนซื้อตั๋วไปลอยแถววัดอรุณกันบ้างไหมราคาคนละ 60 บาท อ่านจากโปสเตอร์ประชาสัมพันธ์แจ้งว่าที่นั่นมีงานลอยกระทงแสงสีเสียง ดูรูปแล้วคงจะสวยไม่น้อย แต่พอเห็นพวกนั่งท่องเที่ยวทั้งไทยและนอกไทยที่ซื้อตั๋วรอไปลอยกระทงร่วมกันเป็นร้อยๆคนแล้ว ขยาดที่จะต้องไปแย่งกันเที่ยว แย่งกันลอย แย่งกันเดิน แย่งกันหายใจแถวโน้นอีกแล้ว

เลยเดินเลียบเจ้าพระยาดูผู้คนเค้าลอยกระทงกันดีกว่า ไม่อยากซื้อกระทงมาลอยแล้วด้วย คุณเธอบอกว่า เราจะไปเพิ่มขยะลงไปในแม่น้ำลำคลองอีกทำไมกัน เราเห็นด้วย แล้วที่นี่เวลาลอยเราไม่ได้ลงไปปล่อยกระทงที่โป๊ะที่จัดไว้ด้วยตัวเองนะ เราแค่ยืนถือกระทงยกขึ้นเหนือหัว จุดธูปเทียน อธิษฐานขอโทษ ขอพร ขอโน่นขอนี่กันเสร็จแล้วก็ส่งต่อไปให้เจ้าหน้าที่ประจำโป๊ะเป็นผู้หย่อนกระทงลงไปสู่น้ำเป็นอันเสร็จพิธี เราได้ยืนมองกระทงเราลอยตะเลงตะเลงไปได้แค่แป็ปเดียว เพราะต้องรีบถอยออกมาให้คนอื่นเข้าไปลอยของเขาบ้าง จริงๆแล้ววิธีนี้คงเพื่อความปลอดภัยด้วย เพราะถ้าปล่อยให้ลอยกันได้เองอาจจะมีตกน้ำจมน้ำหายไปตามน้ำไหลเชี่ยวกรากนี่กันไม่มากก็น้อยแน่

ยืนดู อริยาบทของคนแถวๆนั้นกันซักพัก ผู้คนยังมาลอยกระทงแถวๆท่าเรือกันไม่ขาดสาย ลำน้ำเจ้าพระยาก็เต็มไปด้วยเรือของโรงแรม ร้านอาหารต่างที่ตกแต่งไฟประดับอย่างสวยงามแล่นสวนกันไปมาจนเห็นแม่น้ำเจ้าพระยาแคบลงไปถนัดตาเชียว

ระหว่างรอเรือออกจากฝั่งทางเจริญนครกลับมาขึ้นรถไฟฟ้าที่สถานีตากสิน เริ่มต้นจุดพลุกันพอดี เลยได้บรรยากาศโรมันติก ล่องเรือชมพลุกระจายเต็มท้องฟ้ากลางแม่น้ำเจ้าพระยา

ข้างบนมีพระจันทร์สีเหลืองนวลเต็มดวงยึดท้องฟ้าที่เปลี่ยนสีไปตามสีของดอกไม้ไฟ เบื้องล่างเป็นสายน้ำที่สะท้อนพระจันทร์และสีจากพลุที่แตกกระจายเต็มท้องฟ้าให้เห็น มันช่างโอ๊ว!! แม่เจ้าจริงๆ

Advertisements