วันนี้ประเดิมที่นั่งใหม่ หลังหยุดยาวติดกันมาสามวัน
เข้า Office ครึ่งวันเช้า วุ่นอยู่กันการ รื้อ ของออกจากลัง…
โต๊ะทำงานใหม่สีขาวสะอาดตา…
วันนี้ขอจัดวางอย่างสวยงาม แค่ NoteBook และ Telephone
ฉลองที่นั่งใหม่เอาฤกษ์ซักหน่อย
ความเป็นระเบียบของโต๊ะทำงาน อาจจะมีให้เชยชมแค่ช่วงเวลาสั้นๆก็ได้

ตอนแรกว่าจะยังไม่จัดของอื่นๆออกจากลัง
เห็นเพื่อนๆโต๊ะอื่นเค้าจัดการตกแต่งโต๊ะทำงานใหม่กันใหญ่
เรา ปล่อย วาง
ขอ ให้ คน อื่น จัด โต๊ะ สวย ล่วง หน้า กัน ไป ก่อน ได้ เลย

โชคดี…ที่ยังรู้สึกตัวเร็วไปลากตู้ใส่เอกสารเก่ามาได้ทันเวลา

เกือบจะอดได้ตู้เอกสารประจำตัวเสียแล้ว
กว่าจะ รู้ตัว ว่า ต้อง ไปจับจอง หาตู้กันเอง ก็เหลือให้เราแค่ 3 – 4 ตู้
มัวแต่นั่งรอ เค้าจัดให้ อยู่ตั้งครึ่งค่อน วัน!
พอได้ตู้เป็นของตัวเอง เลยต้องไปลากเจ้าลัง 2-3 ใบ
แกะลังเอาของข้างในบรรจุใส่ตู้ให้เรียบร้อย
แต่ของส่วนใหญ่ยังใส่กล่องเล็ก-กล่องน้อยไว้ดั่งเดิม
เผื่อมีย้ายที่นั่งใหม่ หรือ ลาออกกระทันหัน จะได้ไม่เสียเวลาเก็บให้เหนื่อยอีกรอบ!!!!

อาณาเขตที่นั่ง ของ พวกเรา กว้างขวางมาก อย่างไม่เคยมีมาก่อน
เราได้พาทิชั่นด้านข้างสีเหลืองเข้ากับโต๊ะทำงานสีขาว
วันนี้จัดของ จัดโต๊ะกันทุกคน…เสียงเลยดังไม่น้อย
โชคดีไม่ได้อยู่ติด Management Zone อีกต่อไป
พวกเราเลย ลัลลา ลัลลา กันได้ตามอัธยาศัย
เปิดเพลงกันสบายใจ แต่ลำบากเวลาจะคุยกัน มันต้องเดินไปหา
จะตะโกนคุยเหมือนเมื่อก่อนก็ไม่ไหว

“ที่นั่งใหม่ไฉไล…แต่ห่างไกลกันเหลือเกิน”

เย็นๆเริ่มรู้สึกเจ็บในคอ
>> สาเหตุเพราะ ตะโกนคุยกันไปมา? หรือ แพ้ฝุ่นฟุ้งกระจายแถวๆนี้? เนี่ย! 

Minty
เขียน ณ โต๊ะใหม่ No. 137

พี่ณา ตาโตขวัญใจประจำกลุ่ม ต้องไปสัมนาหรรษาถึงชายหาดพัทยาหลายวัน
ทิ้งให้น้องหญิงและพี่แจงต้องอยู่เงียบเหงาเดียวดาย
ร่วมกับหนุ่มๆที่ย้ายมานั่งโต๊ะฝั่งตรงข้าม
ไม่รู้พี่แจงพอใจหนุ่มฝั่งตรงข้ามมากน้อยแค่ไหน
แต่ที่แน่ๆ คือ พี่ณา ออกอาการเซ็งสุดขีดตั้งแต่เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว
ที่รู้ว่าคนที่(เลือก)มานั่งตรงข้ามพี่ณา (หลังจากแอบลุ้นกันมานานว่า…จะเป็นใครหนอ?) คือ คนๆนั้น (จนได้)
ตรงตามสุภาษิตโบราณ ท่านว่า… “เกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้น” จริงๆด้วยแฮะ

พี่ณา ไม่อยู่ เย็นย่ำก่อนค่ำคืนนี้ พี่แจงและ Minty เลยพร้อมใจกลับทางชลมาศอีกครั้ง

เย็นนี้เราสองคนเหมือนได้นั่งเรือ “ไททานิค” ในคลองแสนแสบ
เมื่อเรือแล่นมาได้กลางทาง สองฝั่งคลองเงียบสงัดและมืดจนมองแทบไม่เห็นข้างทาง
ไม่รู้คลื่นแรงหรือกะระยะผิด เรือไททานิคของเราที่แล่นมาด้วยความเร็วพอสมควร
เอาด้านข้างลำเรือตรงใกล้ๆที่พี่แจงและ Minty ยืนอยู่
เฉียดไปโดนตอม้อใต้สะพานแบบแฉลบๆ
เรือโคลงนิดนึงจนรู้สึกได้ เราหันมามองหน้ากันแบบเสียวๆ
เฮ้ย!เกิดอะไรขึ้นวะ?
ออกอาการตกใจเล็กน้อยถึงปานกลาง เรือยังแล่นต่อไปได้ …

แต่ Minty ยังไม่ไว้วางใจ…แอบสังเกตุที่พื้นเรือ
เพราะถ้ามีน้ำไหลเข้ามาบ้าง พี่แจงคงต้องรีบแปลงร่าง
วิ่งไปยืนกางแขนสองข้างที่หัวเรือเป็น Rose แห่งคลองแสนแสบแน่ๆ

โชคดีทุกอย่างยังเป็นปกติ…เราทั้งสองถึงจุดหมายปลายทางอย่างปลอดภัย

Minty
เขียน ณ โต๊ะตัวเก่า ในห้องนอนตอนสี่ทุ่ม

Advertisements