วันนี้โดนปลุกตั้งแต่ตีห้า ด้วยเรื่องแสนไม่เป็นเรื่อง น้องชายดันลืมเปิดมุ้งลวดประตูหลังบ้านไว้ตั้งแต่เมื่อคืน คุณยุงเลยย้ายเข้ามาอยู่ร่วมด้วยราวๆห้าล้านตัวเข้ามาบินทำเสียง หวี่ๆๆ ทั่วบ้าน เดือนร้อนต้องปลุกกันจากทุกห้องเพื่อฉีดไบกอนกำจัดยุงให้สิ้นซาก ก่อนที่จะโดนไข้เลือดออกมาเยี่ยมเยือน โดยน้องชายรับผิดชอบเป็นมือเพชรฆาตไปตามระเบียบ แต่จริงๆยุงกัดไม่รำคาญเท่าเวลามันบินส่งเสียงหวี่ๆ รอบๆหู มันเหมือนบินมาท้าทาย ตบไปฉาดใหญ่โดนแก้มตัวเองเต็มๆ

กลับมานอนที่ห้องเกือบหกโมงเช้า ตอนแรกวาจะใส่บาตรพระที่หน้าบ้าน แต่ไม่ทันการเสียแล้ว เพราะได้ยินพระสวดให้พรบ้านตรงข้ามเสียงดังสนั่น… พอจะนอนต่อ เพราะก่อนหน้านั้นโดนปลุกขึ้นมาแบบกระทันหัน แม้ความง่วงยังเกาะเต็มตัวและยังรู้สึกอยากนอนอีก แต่จะพอนอนต่อกลับนอนไม่หลับเสียอย่างงั้น ทั้งๆที่ยังง่วงอยู่นะ

             แต่งตัวทั้งๆที่ยังงัวเงีย นั่งรถเมล์ฟรีสาย 60 ไปท่าพระจันทร์

             ตอนกลางวันพาคุณหลาไปกินส้มตำร้านกิ้ว 1 ใน 5 ร้านอร่อยที่ไม่ควรพลาดของท่าพระจันทร์ เดินไปถึงปากซอยร้านปิดเงียบ เราคงออกอาการหันรีหันขวางเยอะจนพี่สาวที่นั่งกินเกี๋ยวเตี๋ยวไก่อยู่ปากซอย คงเดาถึงจุดประสงค์ของการเข้ามาซอยนี้และเห็นเรายืนทำหน้าเหวอมีเควสชั่นมาร์คอยู่กลางหน้าผากของสองสาว เลยให้ความกระจ่างมาว่า ร้านกิ้วเลิกขาย ตั้งแต่ วันที่ 7 กุมภาพันธ์ นี้แล้ว แต่พี่เค้าบอกว่า ร้านแม่เค้าที่อยู่อีกซอยยังเปิดอยู่ เราลองเดินไปแอบดู เห็นมีคนค่อนข้างเงียบ มันไม่ใช่! เลยเดินย้อนไปกินสารพัดยำ ร้านลุงหลุยส์แทน ระหว่างเดินกลับ แวะอุดหนุนร้านป้าขายหมูแดดเดียวทอดปากซอยเจ้าอร่อย ที่ทอดหมูขายคู่กับรับ-ให้เช่าพระตรงหัวมุมปากซอยนั่นแหละ หมูแดดเดียวเนื้อล้วนๆชิ้นใหญ่พอดีคำ ทอดเสร็จใหม่ๆกินพร้อมข้าวเหนียวออกรสเค็มกำลังดี คุณหลาติดอกติดใจ ตกเย็นก่อนกลับเดินมาซื้อไปฝากคนที่บ้านและกินเองอีก 2 ขีด

Update เพื่อนๆลูกโดม :
ร้านกิ้วส้มตำ หนึ่งในตำนานที่ถูกกล่าวขานของท่าพระจันทร์เลิกกิจการไปอีกแล้ว วันนี้ว่าจะไปย้อยอดีดส้มตำกับทอดมันข้าวโพด เมนูโปรดสาวๆบัญชีเสียหน่อย อดเลยอะ

เราเห็นมากับตาว่า ร้านพลูทรัพย์ อีกร้านในตำนานมีเมนูเด็ดเป็นพวกข้าวผัดแฮม ข้าวผัดไส้กรอกใส่จานใหญ่มาก แล้วต้องขึ้นไปนั่งกินชั้น 2 โต๊ะตั้งเรียงเป็นแถวๆ ร้านเจ้าประจำร้านหนึ่งของกลุ่มเราสมัยเรียน ก็เลิกขายไปแล้วเช่นกันนะ คิดว่าไม่น่าย้ายไปขายที่อื่นๆด้วยเพราะยังเห็นร่องรอยความเจริญ พวกโต๊ะ เก้าอี้ เตายังวางระเกะระกะอยู่หน้าร้าน

เราไปค้นพบ เอ็นข้อไก่ทอด ร้านเป็นรถเข็นจอดขายประจำอยู่ริมฟุตบาทตรงหัวมุมตรงข้ามประตู ธรรมศาตร์ท่าพระจันทร์ เยื่องๆร้านอร่อยนิดๆ อร่อยมากขีดละ 25 บาท ทอดจากกระทะร้อนๆ กินเปล่าๆอร่อยแบบไม่ต้องพึ่งน้ำจิ้ม ร้านนี้ขายเอ็นข้อไก่ทอดอย่างเดียว กินแล้วไม่เลี่ยน ไม่อมน้ำมัน ชิ้นใหญ่พอดีคำ อร่อยกรุบๆเวลาเคี้ยวกระดูกอ่อนๆ (หมายถึงไก่นะ ไม่ใช่เด็กน้อย บอยแบนด์) เราไปท่าพระจันทร์ทีไร ไม่พลาดทุกที…เช่นเดียวกัน คุณหลาซื้อเพิ่มไปฝากคนที่บ้านอีก 2 ขีด

ร้านแอ๊ว ที่เมื่อก่อนขายแต่มะขามคลุกหลายรสชาติ ตอนนี้ทำเป็นร้านอาหารตามสั่ง ติดแอร์ตกแต่งแบบมีสไตล์เพื่อปรับราคาแพงขึ้นนิดหน่อยได้ เอาไว้ต้อนรับนักศึกษามีฐานะ แต่เรายังไม่เคยไปลิ้มลอง ว่ารสชาติอร่อยเลิศแค่ไหนนะ

             ตกเย็นหลังจากเสร็จภาระกิจ ตอนแรกตั้งใจว่าตอนบ่ายจะแวะซื้อพวงมาลัยพวงน้อยๆซัก 2 พวงไปไหว้เสริมมงคลกับพ่อปรีดีย์และแม่โดมเสียเนื่องใน My Birthday เสียหน่อย แต่ไม่รู้ห่วงแต่ซื้อของกิน…ลืมเรืองนี้ไปเสียสนิทเลย

            ก่อนกลับบ้าน คุณหลาเพื่อนสาวนักช็อปและผู้นิยมเดินเลือกชมสินค้า ขอเดินเล่นดูอะไรต่างๆนาที่มาวางขายตรงท่าพระจันทร์เหมือนเดิมหน่อย แต่ไม่ได้อะไรติดมืออีกครั้ง 

           

 

      กลับถึงบ้าน น้องชายซื้อเค็กมากินกัน ทำเอางง ปน แปลกประหลาดใจไม่น้อย!

Advertisements