วันนี้วันดี..วันที่ 26 พฤษภาคม 2552 เป็นวันคล้ายวันเกิดของเพื่อนรักพี่จวงโกะ (ช่องที่สองของ แจงโกะ) “เหลอ..หลา..ดา…เฮ…ตาตั้ง”
ก่อนอื่นต้องขอสารภาพเลยว่าเกือบทำเสียแผน (ซุภัทซังรู้) 
เป็นครั้งแรกในชีวิตของพี่จวงโกะที่ทำพลาดขนาดนี้ หนำซ้ำพี่มินต์ (ที่ชอบทำแผนเสียบ่อย ๆ) ดั๊น..น
ขี่ม้าขาวมาช่วยซะงั้น.. แทบแย่ว่ะ – -” (พี่จวงโกะเข้าใจหัวอกพี่มินต์แล้วจ้ะ… เศร้าเนอะ)

เนื่องจากเราเป็นพวกหอยน้อย (ฮึ….?) เลยเลี้ยงเพื่อนได้แค่ส้มตำหน้าปากซอยทองหล่อ ที่พ่อเค้าต้องขี่มอไซต์ตากฝน ตัวเปียกมะล่อกมะแล่ก ซอกแซกผ่านซอยวัดภาษี มาส่งที่หน้าตึกชาญ.. พี่จวงโกะต้องไปยืนดักเฝ้าไว้ที่ป้อมยาม กลัวแผนเสียเป็นครั้งที่สอง ไอ้คุณฝรั่งสองคนแถวนั้นก้อมองอยู่นั่นแหล่ะ… คงสงสัยกันว่านังดำยาวนี่มันมายืนรออะไรอยู่หว่า ….

Guess ของ หลาดาเฮ (เหมือนลีดาเฮ ป่ะ?) มีดังนี้
นินาโนะ        เจ้าภาพ พ่วงตำแหน่งที่ปรึกษาอาวุโส
ซุภัทซัง        เพื่อนสนิท คนที่หนึ่ง
น็อตโตะ       เพื่อนสาวที่สวยกว่าเจ้าของวันเกิดเยอะแยะนัก
เลยตกลงกันว่าคราวหน้าเราจะไม่เชิญมาให้ฉุดเกรดเราตกต่ำลงไปมากกว่านี้แล้วน้ะ แค่นี้ก้อแย่แล้ว
โคอิโงะ   ชายหนุ่มผู้มีรักแท้และรักเดียว (และเป็นคนที่ทำให้เพื่อนๆต้องเปลี่ยนสัญชาติ)
หญิงอิโกะ     หญิงสาวผู้เป็นรักเดียวของโคอิโงะ
ปาชองคุง     หนุ่มผู้เงียบขรึม น้าน นาน เค้าจะมีอารมณ์ร่วมกับทีมสักที (ปาชองคุง เป็นไรป่ะอ่ะ?)
ม่ะยอมคุย    ชายหนุ่มในฝันของเจ้าของวันเกิด ผู้ซึงไม่มีปากเสียงใด ๆ
และชอบนั่งมุมโต๊ะ หนีหน้าจากสังคม มือดีกว่าปากเสมอ ไม่กล้าสู้ซึ่ง ๆ หน้า ทำตัวเป็นหุ้นบุริมสิทธิ์
แจงโกะ        ปากดี รักเด็ก มีความใฝ่ฝันที่จะไปอยู่ Golden ในวันที่ว้าเหว่ อย่างโดดเดี่ยว
มินาโกะ       เพื่อนแท้ปากดี รักเด็กเช่นกัน

เมนูอาหารที่สั่งมามีดังนี้ (ทำไมมันไม่คล้องจองกับชื่อแต่ละคนเลยฟ่ะเนี่ย…เง็ง)

ตับหวาน                     1 @ 30
ไก่ย่างน่องติดสะโพก    4 @ 35
คอหมูย่าง                  4 @ 35
ส้มตำไทยไม่เผ็ด         1 @ 25
ส้มตำไทยใส่ปูไม่เผ็ด    1 @ 25
ลาบหมู                      1 @ 30
ต้มยำกระดูกหมู            1 @ 40
ตำซั่วปูไม่เผ็ด              1 @ 25
เข้าเหนียว                   4 @ 7
หนมจีน                       3 @ 7

รวมเบ็ดเสร็จเป็นเงินทั้งสิ้น 504 บาท (บวกค่าจัดส่งทั่วประเทศอีก 30 บาท)

             

      

ก่อนเริ่มลงมือทานอาหาร เรามี Surprise เล็กๆ กับเค้กที่เล็กที่สุดของกลุ่ม
(ณ. ตอนนี้ ในอนาคตคนบางคนอาจจะไม่ได้รับเค้กในวันเกิด หรือ อาจจะมีเค้กแต่ไม่มีเทียนก้อได้น้ะ…. สู้ สู้… FIGHTO… หลาดาเฮ)

              

นำทีมโดย ซุภัทซัง โดยมีแจงโกะถือเค้ก พร้อมด้วยนายใหญ่ ลูกสมุน เบื้องซ้าย เบื้องขวา หน้าหลัง คอยประกบคุ้มกันนาย เดินขบวนเข้ามาอย่างพร้อมเพรียง เสียดายไม่มีวงดุริยางค์ ที่อุตสาห์ตระเตรียมไว้ แต่ฝนดันตกซะได้ (เซ็งเป็ด) หลาดาเฮทำเป็นนั่งนิ่ง จิง ๆ คงรู้แล้วแหล่ะ ทำเป็นเก็บอาการ แอบเหลือบตามองมาจากแผ่นกรองแสงยี่ห้อ 3 เอ็ม ขนาด 19 นิ้ว มาทางกลุ่มพวกเรา (จิง ๆ คงดีใจที่เพื่อนไม่ลืมละสิ) พอได้เห็นว่าเป็นเค้กตัวเองจิง ๆ ไม่ได้ต้องไปเป่าเหลือจากคนอื่นเค้า แม้ว่าเค้กจะมีขนาดสี่เหลี่ยมจตุรัส 2 x 2 นิ้ว หลาดาเฮก้อดีใจจนเกือบน้ำตาไหลท่วมชั้น 25 จนเกือบเกิดโศกนาฏกรรม ต้องได้พาดหัวข่าวหัวเขียวหน้าหนึ่งกันซะแล้ว…ว่า

       “สาวใหญ่ ใจเสาะ ช็อคคาเค้กที่เพื่อนหนุ่มนำมาให้ในวันเกิดครบรอบแซยิด”

ระหว่างนั่งล้อมวงจกส้มตำกันอยู่ก้อได้มีคนปรารภถึงสิ่งที่พวกเราจะได้รับหลังจากที่ได้ทุ่มเทกายใจ เหน็ดเหนื่อยกับงานช่วงเช้าของวันนี้อย่างเต็มที่  ก้อยังไม่ได้ข้อสรุปอะไจจากปากของหลาดาเฮเลย จวงโกะว่าเราไปกินหนมจีนบุฟเฟ่ต์ 55 บาทป่ะ จะได้สมฐานะของหลาดาเฮ แต่ว่า…แล้ว นีนาโนะจะอย่างไรกันต่อไปหล่ะที่นี้…??? ไอ้ที่เสนอบันยันทรีไป หลาดาเฮก้อปฏิเสธอย่างสิ้นเยื่อใย… เราคงต้องติดตามกันต่อไปว่า บทสรุปของเรื่องนี้จะเป็นอย่างไร

พี่จวงโกะกันมินาโกะว่า โคอิโงะคงมาช่วยสรุปให้เราได้..ในท้ายที่สุด!!!

บทความโดย: จวงโกะ
ติชม และ ร่วมนำเสนอในบางตอน: มินาโกะ
สอดแนม (แม้ไม่ได้รับอนุญาต): หลาดาเฮ 

Advertisements