มีแค่สอง choice ให้เลือก ระหว่าง อีส้มสมหวัง ภาค 2 กับ จี้จ้า ดื้อสวยดุ เราอยากเลือกไม่ดูซะเลยดีกว่า แต่ดันยืนต่อแถวยาวเหยียดไปแล้วเลยไม่รู้จะทำไงดี เอาเหอะ…ไม่คิดมากไม่คาดหวังหละกัน ขนาดซื้อตั๋วช้ากว่ารอบหนังเกือบ 20 นาที แต่พอเข้าไปถึงในโรงหนัง…ยังได้ดูตัวอย่างหนังโปรแกรมหน้าอีก 2-3 เรื่องรวมทั้งโฆษณาอะไรต่อมิอะไรอีกหลายอัน รวมแล้วกว่าหนังจะฉายจริงก็น่าจะช้าไป 30 นาที คราวหน้าไม่ต้องรีบเข้ามาทนดูสิ่งเสียเวลาข้างต้น เดินไปเข้าห้องน้ำหรือแวะซื้อป๊อปคอร์นมาเคี้ยวเล่นซะยังดีกว่า

 เปิดตัวหนังฉากแรกจีจ้าก็สู้ เตะ บู๊กันสมฉายาจริงๆ….ไม่ต้องเกริ่นอะไรกันให้เสียเวลา ชื่อจีจ้าของบอกให้คนดูเตรียมใจไว้แล้วว่าจะได้เจออะไรบ้าง ยิ่งดูหนังไปเรื่อยๆยิ่งเกินจริง เนื้อเรื่องฮอลลีวู้ดมากๆ แต่ไม่มีที่มา ที่ไป ขอต่อย เตะแบบโม้เกินกว่าสามโลกอย่างเดียวพอ ใครมันเป็นคนคิดโครงเรื่องเนี่ย แม่ง!ช่างกล้า แต่อย่างว่าคนอื่นๆที่ตั้งใจมาดูเรื่องนี้โดยเฉพาะเค้าอาจจะชอบก็ได้หนิ เราดูไปเริ่มเบื่อ ดูนาฬิกาหนังมันใกล้จบหรือยังวะ ขีดชีวัดระดับความอดทนสูงสุดเริ่มใกล้เส้นแดง ไม่อยากดูแล้วอะ คนข้างๆคงคิดเหมือนกัน หันมาคุยกันเป็นระยะๆ เราอยากจะสะกิดให้เดินตามเราออกไปข้างนอกเถอะ…ก็ดูจะใจร้ายกับหนังไทยเกินไป แต่ถ้าคนที่เป็นแฟนจีจ้า คงรู้แนวว่าหนังจะมาไม้ไหน เราเองต่างหากหน้าใหม่แถมวันนี้หนังเพิ่งเข้าฉายวันแรกเลยไม่มีโอกาสได้อ่านคำวิจารณ์จากแหล่งต่างๆ เลยต้องดูหนังเวอร์สุดๆไปจนจบแบบทรมานใจจริงๆ ยิ่งเจ้าตัวโกงตำแหน่งหัวหน้าใหญ่มันอะไรเก่งและแสนอึดขนาดนั้น ไม่ว่าจะโดนเข่าศอกแข้งตะบันไปร้อยแม้ไม้ ยังงัยมันก็ไม่ยอม ลุกขึ้นมาสู้ไหวอยู่นั้นแหละ จนคนในโรงลุ้นกันใหญ่ บางทีเหมือนโดนท่าไม้ตายของจีจ้าจนน่าจะไม่รอด คนดูส่งเสียงใหญ่ว่าตายไหม(คงช่วยลุ้นหนังจะได้จบซะที)พอไอ้ตัวโกงมันลุกมาสู้ต่อได้อีก คนแถวนั้นถึงกับร้อง “เฮ้ย! ยังไม่ตาย” กว่าจะสู้กันจนตายในที่สุด น้องจีจ้าคนสวยก็ต้องใช้แม่ไม้มวยไทยระดมเข่าใส่นับร้อยครั้ง…แม่งตายๆไปซะที ไม่งั้นกรูจะกลับแล้วนะโว้ย

โชคดีที่ AIS ช่วยออกค่าตั๋วหนังให้เกือบครึ่งไม่งั้นคงเซ็งสัดๆ(สุดๆ+จัดๆ)กว่านี้แน่ ดูจบแทบไม่ได้คุยกับเพื่อน เพราะเข้าใจอารมณ์คนเลือกหนัง คงรู้สำนึกว่าตัวเองคิดผิดที่เลือกดูจีจ้า เราขี้เกียจต่อความเดี๋ยวจะเป็นเรื่องกันไปใหญ่…ถ้าเกิดแกล้งถามว่า หนุกปะ เป็นงัย ก็ต้องลงไปท้ายว่า…เลือกเองนะ คิดแล้วเงียบปากไว้ดีกว่า ให้มันสำนึกเอง 555 แค่นี้ก็เดินออกจากโรงหนังมาแบบหน้าเป็นปูเลี่ยนๆอยู่แล้ว ตอนดูหนังเราก็แอบขำๆคนเดียว…เพราะเดาอารมณ์เพื่อนออก จีจ้า เล่นจริงเจ็บจริง เซ็งจริงๆโว้ย!!

วันนี้เลยได้กินข้าวเย็นแบบซะใจจริงๆวะ คนตรงข้ามไม่ยอมพูดเรื่องหนังซักกะนิด ปิดปากเงียบ ฮ่า ฮ่า อยากอินกับคมแฝกเมื่อคืนไปหน่อยเองนี่

แวะไปจุดเทียนชัยเฉลิมพระเกียรติฯ กลับถึงบ้านยังอมยิ้มไม่หาย ไอ้เพื่อนก็ไม่ยอมเปิดประเด็นจีจ้ามาให้เราล้อเลย เก็บอาการซะมิด ฮ่า ฮ่า ฮ่า (ขอขำอีกที)

ช่วงนี้เหมือนมีโชคช่วย…ให้การอยู่เฉยๆ ไม่เลือก ยังงัยก็ได้ ทำให้เราหัวเราะทีหลังดังกว่าได้จริงๆแฮะ

อ้อลืมเล่า!…หลังดูหนังเสร็จกำลังจะเดินไปที่จอดรถ ผ่านลานเอกประสงค์(มั๊ง) เค้ามีจัดงาน Mom Festival อะไรซักอย่าง เราเดินอยู่ชั้นสอง ทำไมคนไปมุงอยู่ตรงนั้นเพียบเลย ตรงกลางห้างมันมีช่องตรงกลางโล่งให้ชั้น 2-4 สามารถมองลงไปเห็นพื้นที่ชั้น 1 ที่กำลังจัดงานอยู่ได้ แต่คนเกาะราวที่ชั้นสองแน่นมากจนเราต้องเขย่ง มองลอดตามช่องระหว่างคนร้อยแปดลงไปดูว่า ไอ้ที่ชั้นหนึ่งมันมีอะไรกัน ต้องเป็นดารามหาชนแน่ ไม่งั้นคนไม่ตรีม เสียงกรี๊ดไม่ดังมาเป็นระยะๆๆเช่นนี้แน่…ด้วยความสามารถพิเศษจึงสามารถใช้ข้างๆตัวเบียดแทรกเข้าไปได้ แหล่มเลยเวทีด้านล่าง น้องสิงโต The Star กำลังโชว์เดี่ยวอยู่บนเวทีนั่นเอง….จะแทรกไปดูให้เต็มตาก็ไม่ไหว คนข้างหน้ามันกันท่า ไอ้คนด้านหลังก็อยากแทรกยื่นหน้าลงไปดูน้องสิงโตตัวเป็นๆกะเค้าบ้าง ครั้นจะลงไปชั้น 1 ดูหน้าๆเวทีคงต้องเขย่งขามากกว่านี้ เพราะแฟนๆน้องสิงโตจองพื้นที่ด้านล่างไว้จนไม่เหลือที่ให้มดเดิน…เราเลยเดินฟังน้องสิงโตร้องเพลง คนพิเศษไปเรื่อยๆ (ไม่รู้ชื่อเพลงอะไรนะ ที่มันร้องว่า “เธอคือคนพิเศษ…เสกให้ใจของฉันโบกบินสู่ฝัน ใจยังคอย และรอคอยประคองแม้ว่า เมื่อเธอหลับตาจะนึกถึงฉันเหมือนกัน” เนื้ออาจไม่ถูก 100% แต่มาทางนี้แหละ มีใบ้ว่าเป็นเพลงของวิยะดา…มีคนเดา) ใจจริงก็อยากทนเบียดชาวบ้านแถวนี้ดูน้องสิงโตนานๆ แต่มันจนปัญญาจริงๆ เด็กๆแถวนี้มันแรงกว่าเยอะ ทนเสียงกรี๊ดๆๆไม่ไหวโด้ย….ขอถอยทัพ เดินฟังเสียงแล้วจินตนาการหน้าคุณน้องเอาเองก็แล้วกัน

 

 ค่ำคืนนี้ ได้นอนอ่านหนังสือ “ตำรา 101” สมใจ 

 ตำราชีวิตเล่มนี้ได้15 นักเขียนมือฉมังของ A Book ที่พร้อมใจยกเรื่องของตัวเองมาคนละเรื่องเปิดเป็นโรงเรียนสอนน้อง แบ่งปันประสบการณ์ต่างๆถ่ายทอดผ่านทางตัวหนังสือ…ตามแนวถนัดของแต่ละคน แบ่งออกได้เป็นหลายๆหมวดวิชา จากเหล่านักเขียนขั้นเทพทั้ง วงศ์ทนง , ทรงกลด , ทรงศีล ,นิ้วกลม ภูมิชาย ฯลฯ เรียกว่าเป็นตำราที่รวบรวมงานเขียนของเหล่าตัวพ่อตัวแม่ของสนง. A Book มาเลยจริงๆ และก็ไม่ผิดหวัง คิดไว้หยั่งงัยได้อ่านหยั่งนั้นสมใจจริงๆว้อย

Advertisements