วันจันทร์…เริ่มต้นวันใหม่ตั้งแต่เช้า
ยังคงนอนลังเลว่าจะไปทำงานหรือจะนอนพักอีกซักวันดี
แต่ไม่รู้ว่าสำออยทำเจ็บไข้หนักหนาไปเอง เหมือนคนปลายสายชอบดักคอไว้หรือเปล่า
พอไปถึงที่ทำงานทั้งๆที่มีทั้งแอร์เย็นๆและคนเดินไปมามากมาย
อาการไข้แทบจะหายไป สั่งน้ำมูกไปตอนมาถึงออฟฟิศใหม่ๆ 2-3 ครั้ง จามแรงๆไปไม่เกิน 2 ครั้ง
มีคัดจมูกเหมือจะจามจะจามอยู่บางครั้งกับน้ำมูกคลอๆ
ไม่ต้องเสียงดังสั่งน้ำมูกหรือจามกระชัดชิดเหมือนสองสามวันที่อยู่ติดกับบ้าน
สงสัยเพราะ…แค่เริ่มเปิดคอมพ์ก็เจองานเข้าตูมเบ้อเริ่ม
จนโดนเรียกไปอบรมเดี่ยวในห้องประชุมพักใหญ่ เลยมัวแต่ไปกังวลเรื่องงานจนลืมป่วยก็เป็นได้!!!

วันนี้ทั้งวัน…รู้สึกตัวเบาดีขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ
อาจจะเพราะได้เจอสิ่งแวดล้อมใหม่ๆ ได้เจอแดด ได้เปลี่ยนอากาศหายใจ
ได้ทำโน่นนี่นั่นบ้างจนลืมเรื่องเจ็บป่วยไป
การไปอยู่อีกภาวะบ้างหลังจากนอนซมอุดอู้อยู่จำเจแต่ในห้องนอนมาสองวัน…
อาจช่วยบรรเทาอาการภายในได้โดยไม่รู้ตัว
ร่างกายคงปรับตัวสร้างภูมิต้านทานต้อนรับบรรยากาศใหม่ๆ
ช่วงนี้ในรอบห้องนอน บนที่นอน โต๊ะคอมพ์ คงเต็มไปด้วยเชื้อหวัดฟุ้งกระจาย
ถ้าน้องวันเป็นสิ่งมีชีวิตก็คงติดหวัดงอมแงมเช่นกัน เพราะโดนเราทั้งจามทั้งไอรดหัวมาตลอด…

วันนี้มีราชรถคนใจดีมารับกลับบ้าน ฟังเสียงแหบแห้งทางโทรศัพท์คงอดสงสารไม่ได้
แม้จะกล่าวหาว่าเราสำออยก็เถอะ…ขอบใจนะที่ไม่ทิ้งกัน
The Gang! จะบางตาไปทั้งอาทิตย์ กลางวันนี้กินข้าวเหงาๆกัน 4 คน หน้าเดิมๆ :
(@) พี่ณาพาพี่แจงไปดูตัวที่บังคลาเทศ
(@) พี่เค็กไปรวมตัวกับทีมใหม่ที่ฟินแลนด์ ไม่รู้ได้เจอลุงซานต้าหรือเปล่านะ
(@) น้องหญิงรักษาการเต็มที่นั่งคุมออฟฟิศอยู่คนเดียว ถึงจะเดียวดายแต่ไม่เหงาใจนะจ๊ะ…เพราะมีคนดูแลดี

เราเอาการป่วยเป็นข้ออ้าง ขอตัวกลับบ้านก่อนตั้งแต่ยังไม่ห้าโมงเย็น…
‘Myself is taking care myself’ คงเหมือนเพลงพี่เบิร์ดท่อนหนึ่งที่ร้องว่า…


‘ไม่เคยจะเหงาเพราะฉันมีตัวฉันเองดูแล คนที่แพ้ก็ต้องดูแลตัวเอง’
ซักพักมี tweet ซ้ำเติมมาว่า… ‘Your best friend is yourself’  555

Advertisements