Postcard ที่คุ้มค่ากับการคอย
…ยอดเยี่ยม
…ยิ่งใหญ่
…เกรียงไกรง
คนเขียนบอกว่า..ส่งตั้งแต่วันที่ไปถึง
กว่ากระดาษแผ่นนี้จะข้ามเขา ฝ่าลมหนาวสะท้านจากเชียงใหม่
นำพาเรื่องเล่ามาถึงกรุงเทพฯ…ก็ใช้เวลาเกือบ 2 อาทิตย์

(@) คัดลอกจากเด็กนัท
14/1/54 12 Noon : 1 km เหนือระดับน้ำทะเล อุณหภูมิ 20C อากาศดี วิวสวยมากๆ สมคำร่ำลือ
14/1/54 18.00 : พระอาทิตย์ตกหลบหลังเขา เป็นแสงสีส้มนวล สวยมากๆ
14/1/54 19.00 : อากาศลดลงเหลือ 15C ต้องหยิบเสื้อกันหนาวออกมาใส่ เป็นครั้งแรกที่ได้ใช้เสื้อหนาวในรอบหลายปี
15/1/54 8.00 : ตื่นเช้ากว่าไปทำงาน อุณหภูมิ 12C !! เย็นสดชื่น อาหารอร่อยๆ ผักสดๆ หมอกอ่อนๆ =)
15/1/54 11.30 : ต้องกลับเข้าเมือง ถ้าไม่ได้จองในเมืองไว้ คงอยู่ต่ออีกสักคืนสองคืน แล้วเจอกันใหม่ที่ม่อนม่วน

ณ บ้านม่อนหมอก
Single Room สำหรับ Solo traveller

ขอบคุณ Geogle ที่ทำให้สิ่งที่ยังไม่แน่ใจกลายเป็นความจริงที่ชัดเจนแจ่มแจ้ง
Geogle สามารถช่วยเราสืบหาความจริงแทบทุกเรื่องที่ต้องการ…
การค้นหาแม้ต้องใช้เวลาและความอุสาหะมากพอควร

สิ่งที่ Geogle เปิดเผยหมดเปลือก…เคลียร์ได้หมดทุกประเด็นที่สงสัย
สิ่งที่ค้นพบแบบไม่ทันได้เตรียมใจไว้นั้น ทำเอาเพื่อนของเราชอกช้ำกับสิ่งที่สืบหามาด้วยตัวเอง…
มันไม่มีเรื่องเล่าเป็นตัวอักษรมากนัก ไม่มีใครยืนยันความจริงและถูกต้อง
แต่สิ่งที่เห็นผ่านโลกไซเบอร์นั้น มันเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญมัดตัว…
คงยากที่จะปฏิเสธที่จะคิดหรือจะเห็นเป็นอย่างอื่น
แหวนดำที่เป็นปริศนาและสถานะที่แท้จริง..
— คงเป็นดั่งที่เห็น —
ตัวเราเองเมื่อเห็นครั้งแรก…ยังถึงขั้นอึ้ง นิ่ง น้ำตาซึม หายใจแทบไม่ออก
ตามประสาเพื่อนแท้ที่รับรู้เรื่องราวมาตลอด…

ใส่คำบางคำลงไป…
Geogle ใช้เวลาในการค้นหาเรื่องราวเพียงไม่กี่วินาที
แต่สิ่งที่ปรากฏ และสิ่งที่เราเลือก Click ไปอาจทำให้เราเสียใจและเศร้าใจไปนานแสนนานได้

แม้จะเตรียมใจและคาดการณ์ว่า…ความจริงน่าเป็นอย่างที่เห็นอยู่ตรงหน้า
แต่คงอยากที่จะทำใจรับความจริงที่ช็อคโลกเช่นนี้ได้
เค้ามีเจ้าของแล้ว เราเจอกันช้าไป..อยากให้มีปาติหานย้อนเวลาไปซัก 3-4 ปีก่อน
แต่ปาติหานไม่มีจริง…จริง จริง

— เพื่อนเจ็บ..เราก็เจ็บด้วย —
แม้เราไม่รู้ชัดนักว่า…ครั้งนี้คือรักจริงๆ หรือ รักขำๆ

สถานการณ์ช็อคกระทันหัน…เสียศูนย์และสูญเสียในระยะประชิต
อาจทำให้เพื่อนอยู่ในสภาวะไม่ปกติ ใจสั่น หวั่นไหว
อยู่ในระยะ(ขอ)ทำใจ
… อยากอยู่คนเดียว อยากอยู่เงียบๆ หรือยังงัยก็ไม่รู้
สิ่งที่เพื่อนปล่อยออกมา คำระบายที่เพื่อนเล่าให้ฟังอาจจะมีแค่นั้น
หรืออาจจะมีซ่อนเร้นอยู่ข้างในอีกมากมาย…อันนี้ก็คาดเดาไม่ได้

เพื่อนรอบๆตัว..รอคอยอยู่ห่างๆด้วยความรักและห่วงใย
เราก็อยู่ข้างๆด้วยความเข้าใจ…
— ขอเพียงส่งเสียงมา —
อาจไม่มีไหล่กว้างๆไว้ให้ซบ แต่มาเช็ดน้ำตากับเข่าเพื่อนก็อบอุ่นได้เหมือนกัน

เมื่อเพื่อนและเค้าคนนั้นไม่สามารถไปต่อได้ คงต้องจบการความ(แอบ)รักที่ต่อเค้าไว้เพียงแค่นั้
แม้จะตกอยู่ในภาวะตกตะลึง เสียใจ เศร้าใจมากมายปานนั้น
แต่ก็ยังอวยพรให้เค้าและเธอ(ของเขา)….รักกันตลอดไป
…ขอให้มีความสุข มีลูกน่ารัก เจริญรุ่งเรือง บลา บลาๆๆๆๆ
ตามประสาคนมีความรักที่ยิ่งใหญ่ ที่ไม่คิดจะไปแช่งชักหรือยื้อแย่ง
เข้าภาวะ…แค่เห็นคนที่เรา(แอบ)รักมีความสุข เราย่อมมีความสุขด้วย

ไม่รู้จะเรียกว่า ‘อกหัก’ หรือ ‘แห้ว’ ดีนะ
ยังดีที่วันนี้…คนต้นเรื่อง(รัก) ไม่โผล่มาให้เห็น
เพื่อนเราคงลำบากใจที่จะเห็นหน้าและไม่รู้จะปั้นหน้าแสดงออกไปยังงัย
แม้จะ(ต้อง)หมดความรู้สึก(รัก)ไปแล้ว…แต่ก็ยังไม่พร้อมจะเจอหน้าในต้อนนี้(มั๊ง)

แม้รักต้องจบก่อนวันอันควร…เมื่อเค้าและเพื่อนของเราโคจรมาเจอกันช้าไป..
การตัดใจจากความ(แอบ)รักเป็นสิ่งที่ควรกระทำ
..การที่เพื่อนได้ทำสิ่งที่ดีที่สุด
ขอให้วิกฤติที่เกิดขึ้นเปลี่ยนเป็นโอกาสให้เพื่อนได้เจอ -ใครที่ชัดเจน-

Advertisements