เหมือนฝนจะเริ่มตก เลยรีบไปตัดผมดีกว่า
ร้าน Juze ที่ซอยเซ็นหลุยส์
เป็นเหมือนที่คาดหมาย ฝนตกคนเลยไม่ออกมาตัดผม 555
ไปถึงร้านเกือบบ่ายโมง แต่ไม่เป็นปัญหา
เพราะขึ้นเตียงนอนสระผมได้เลย ไม่ต้องนั่ง
เหลือคิวตัดค้างอยู่ 1-2 หัว….

แต่สิ่งที่ประหลาดใจสำหรับการไปตัดผมวันนี้
คือ ช่างสระผม ที่จะทำหน้าที่ไดร์ผมให้ในตอนท้ายด้วย
เห็นพี่จุ๊ติดประกาศรับช่างสระ ไดร์เพิ่มหลายตำแหน่ง
เพราะมีคนท้องลาไปคลอด และอีก 2 คนลาออกไปหาโชคลาภข้างหน้า
ด้วยความขาดแคลน หรือ เพิ่งได้ผู้ช่วยมาใหม่
วันนี้ช่างสระและมือไดร์ประจำตัวเรากลับไป หนุ่มน้อยหน้าภูธรบึ้งๆ
น่าจะเรียนระดับม.ปลาย แต่ดูแมนบึกบึน สิวเกรอะ ตัดผมทรงนักเรียนอยู่เลย
ไม่รู้ที่มาทำเพราะใจรัก แม่บังคับ หรือ อยากหาเงินพิเศษ
แต่คงไม่ใช่ญาติหรือคนสนิทของพี่จุ๊แต่อย่างใด

ตอนเห็นตอนแรกก็ชะงักเหมือนกัน…ที่ช่างสระหน้าตาแปลกไป
แต่พอสระไปสักพัก น้องชายหน้าโหดกลับมือนุ่มนวล
ค่อยๆบรรจงเอาฝักบัวรดหัว ค่อยเทแชมพู เกาหัวจนทั่วแบบเบาๆแต่หนักแน่น
ไม่ใช่เกาะๆแบบเร็วๆแรงๆโดยใช้เล็บยาวๆเหมือนช่างสาวๆคนผ่านๆมา
เป็นการสระผมที่คลาสสิคและเนิบช้าแต่ได้อารมณ์ดีมากกๆ
แม้ตอนแรกๆจะรู้สึกไม่ชินและเผลอขนลุกที่โดนผู้ชายลูปคลำอยู่บ้าง
ไม่นานนักก็ปล่อยวาง ให้น้องชายสระหนังหัวได้อย่างสบายมือ
แต่ที่ประทับใจที่สุดตอนสระน้ำสุดท้าย หรือใส่ครีมนวดนี่แหละ
คุณน้องมีการนวดหัวแถมให้ด้วย ผู้ชายมือหนักแน่นนวดคลึงหัวทุกจุดดีชะมัด

สระเสร็จ เอาผ้าโพกหัวเรียบร้อยยังต้องหันไปขอบคุณ…ฝีมือดีจริงๆ
พี่จุ๊บอกว่าเด็กใหม่ แต่เรากลับชมฝีมือยกใหญ่
พี่จุ๊เห็นเราติดใจและถูกใจ…
เลยจะจัดน้องชายมือหนักคนนี้ไว้ต้อนรับเราทุกๆครั้งเสียเลย

ตัดผมช่างประจำตัว แต่สระผมด้วยผู้ชายหน้าใหม่ ประทับใจทุกๆอย่าง
ไม่ต้องรอคิวนาน ตัดผมสวยถูกใจเช่นเคย
แถมช่างสระบรรจงสระให้แบบใจเย็นและหนักแน่น นวดปิดท้ายคลายเครียดจนเพลิน
และวันนี้เราใช้บัตรเบ่ง 10 แถม 1 ไม่ต้องเสียตังค์อีกต่างหาก 555

ทำเอาพี่จุ๊กรี๊ดลั่น แอบตีเข่าหลับหลังอีกนะ 555

วันนี้ตัดผมเสร็จเรียบร้อยตั้งแต่ยังไม่บ่าย 2 ฝนเริ่มลงเม็ดปรอย
ถูกเชิญให้นั่งเล่นอยู่ที่ร้านก่อน แต่เราขอเสี่ยงตากฝนไปเรื่อยๆดีกว่า
เดินไปซื้อโตเกียวไส้ไส้กรอก กับไส้แฮมรองทองอย่างละอัน
ตั้งใจไปบางรัก… อยากกินโจ๊กปรินซ์เป็นอาหารเย็นก่อนกลับบ้าน
นอกจากตัดผม วันนี้ตั้งใจกินโจ๊กเป็นเรื่องรอง!!!
แต่วันนี้ดันตัดผมเสร็จเร็วกว่าปกติ
โจ๊กปรินซ์ยังไม่เปิดการขาย เห็นแต่หม้อ ชาม กะละมัง เตา ที่ว่างเปล่า
ไม่มี่วี่แวว ไม่เหมาะหากจะรอคอยโจ๊กพร้อมขาย
เปลี่ยนแผนกินบะหมี่เป็ดย่างที่ร้านประจักษ์ที่อยู่ไม่ห่างกันนักแทน

อร่อยเหมือนกันแต่ไม่ใช่สิ่งที่ตั้งใจครั้งแรก

ระหว่างที่เราเสริมสวย หลาก็ไปเดิน Shopping อยู่ที่ Plattinum กับเพื่อนฝูง
อุตสาห์รวมหมู่ไปซื้อเสื้อผ้าหลายๆคนจะได้ลดราคาพิเศษ
มัวแต่เดินชอป ชม ต่างๆนาๆโดยไม่ทันระวัง
โดนมือดี ล้วงกระเป๋าหยิบ น้อง iPhone4 อันเป็นที่รักไปต่อหน้าต่อตา
ทั้งๆที่รู้สึกแปลกๆ ว่ามีคนมาเบียด มาเดินใกล้ๆก็ไม่ทันระวัง
หันมาแป็ปเดียวมือถืออันแสนแพงหายจากกระเป๋ากางเกงไปเรียบร้อย
บุคคลที่น่าสงสัยก็ลอยนวลหายไปพร้อมโทรศัพท์ในทันทีเช่นกัน

พอรู้ตัวเร็ว รีบดำเนินการแจ้งยามและเจ้าหน้าที่ของห้าง
แต่ก็ยังช้าเกินไป…ตามรอยไม่ได้ จับมือใครดมไม่ทัน
โทรมาเล่าเรื่องราวด้วยน้ำเสียงเป็นปกติ(แล้ว) ทำใจเสียเถอะ คงได้คืนยาก

โทรไปอายัดการโทรออกได้แค่นั้น เพราะ AIS ยังไมมีระบบติดตาม iPhone หายบริการ
ทำอะไรไม่ได้ นึกว่าAIS จะช่วยค้นหา ตำแหน่งเครื่องอะไรได้บ้าง
ลองๆโทรเข้าเครื่องก็ ไม่มีสัญญาณตอบรับ ตลอดเวลา…

ตกดึกคุยกันรอบสอง…เราก็ได้แต่ปลอยใจให้ระวังมากขึ้น
ถือว่าฟาดเคราะห์หลังวันเกิด เสียของเล็กน้อยดีกว่าเกิดเรื่องร้ายอื่นๆ
และอวยพรให้ได้โชคอื่นคืนมาอีกเป็นสิบเป็นร้อยเท่า
ขอให้คิดว่าชาติที่แล้วหลาอาจไปโขมยของของเค้ามา ชาตินี้เค้าเลยตามมาเอาคืน
อย่าไปถือสา หรือ แช่งอาฆาต ทำได้แค่ปล่อยวางและทำใจ
อโหสิกรรมไป จะได้หมดเวร หมดกรรม ไม่ต้องจองล้างหรือติดหนี้ใดๆต่อกัน
เราอย่าเสียใจหรือเสียดาย ของหายไปแล้วเดี๋ยวก็หาใหม่ได้
แต่คนที่โขมยของไปเค้าน่าจะเป็นทุกข์มากกว่า…

ตอนนี้หลาก็ได้แต่เซ็งๆเหมือนชีวิตขาดอะไรไป
ไม่ได้รูดๆ จิ้มๆ ไม่ได้ปลูกผัก ทำฟาร์ม whatapp ซักพัก
แนะนำให้เป็นช่วงอยู่กับตัวเอง พิจารณาตัวเองว่าเมื่อก่อนไม่มี iPhone ก็อยู่ได้ดีนี่
แต่ก็เห็นใจและเข้าใจ ของเคยมี เคยเล่น เคยใช้ทุกวันมาเป็นปี
พอมันหาย ไม่ได้มีอยู่ข้างๆกายก็ย่อมใจหายและรับไม่ได้เป็นธรรมดา

หลาคงต้องตัดสินใจ…
ว่าจะคืนสู่สามัญ หยิบ HTC เครื่องเก่าออกมาใช้ใหม่
ถอย iPhone4 ทันที หรือรอ iPhone5 อีกซัก 2-3 เดือน
หรือจะย้ายค่ายไปลอง SS GalaxyII ที่เราเชียร์ออกนอกหน้าก็แล้วแต่จะพิจาณาเถอะ

คืนนี้จะนอนรับหรือเปล่าก็ไม่รู้

Advertisements