วันนี้ตื่นแต่เช้า แต่ดันขี้เกียจขยับตัว…นอนแช่อยู่กลางที่นอนจนสาย
กว่าจะเคลื่อนตัวไปอาบน้ำแต่งตัว เดินออกจากบ้านก็ 9.20 แล้ว..
เห็นว่าสายพอควร โรงเรียนยังไม่เปิดเทอม
เลียบทางด่วนรามอินทราคงรถไม่ติดแล้ว…
ตัดสินใจโบก Taxi Meter ไปทำงานซักวัน
รู้สึกไม่ค่อยดี ร่างกายยังแน่น ใจยังสั่นๆ ของนั่งรถแบบสบายๆหน่อยดีกว่า…

ยังไม่ทันถึงถนนประเสริฐมนูกิจ…รถก็ติด ติด ติด
ทั้งติดไฟแดงนาน ติดตามถนนหนทาง มีอุบัติเหตุเล็ก…
ไม่มีจังหวะไหนเลยที่รถจะวิ่งด้วยความเร็วอย่างต่อเนื่อง
ส่วนใหญ่ขยับตัวตามจังหวะ สลับติดขัดบ้าง หยุดนิ่งบ้าง
Taxi ต้องใช้ความสามารถในการแซงและแทรกแซงอยู่ตลอดเวลา

เป็นอันว่ารถติดตลอดตั้งแต่เกษตร-นวมินทร์ จนถึงสี่แยกพระรามเก้า
แรกๆก็ว่าจะไม่บ่น ทนทำใจ… ซักพัก Taxi เริ่มทนไม่ไหวเหมือนกัน
เริ่มหันมาระบายความเครียดกันตอนใกล้ๆถึง office
แต่ก็ไม่มีใครโทษกัน หรือ ใส่อารมณ์
…แค่ปรับทุกข์ให้หายเครียดที่ติดอยู่ด้วยกันเสียนานเกือบชั่วโมง

เรื่องรถติดนาน..ไม่ค่อยอารมณ์เสียหรือหงุดหงิดเท่าไหร่
ทำใจได้ เพราะไม่มีทางเลือก…
แต่สิ่งที่ทำให้เซ็งตั้งแต่วันแรกของการทำงานคือ
รถติดมาก ทำให้ค่า Taxi มีเธอวันนี้แพงที่สุดในชีวิตที่เคยนั่ง Taxi มาทำงาน
คือ 165 บาท….. เฮ้อ!

คราวหน้าไม่เอาอีกแล้ว…
รีบตื่น รีบลุก จะได้ไม่ต้องเปลืองเงินโดยไม่จำเป็นเช่นนี้อีก

อาการเริ่มไม่ค่อยดี… ของสำแดงฤทธิ์ทุกเช้า
แสบอก แน่ท้อง เรอดัง ไม่ค่อยสบายร่างจนจะทนไม่ไหวแล้ว
เคยอดทนกับกรดมานาน… แกล้งไม่รู้ไม่ชี้ปล่อยให้หายไปเอง
แต่ช่วงนี้เหมือนออกอาการบ่อยจัง สงสัยกลัวเราจะลืมเลยเตือนบ่อยๆ

กรดไหลย้อน…มันไม่ได้ทรมาน แต่มันน่ารำคาญจริงๆ

วันนี้รู้สึกดีกับบางคนและบางเรื่องจัง!!
สงสัยหลังน้ำลด เลยเริ่มอารมณ์ดีและมองโลกในแง่ดีมากขึ้น

…วันนี้ Soft opening แบบลับๆในลานจอดรถเรียบร้อย…
แกล้ง surprise เล็กๆน้อยตามนิสัย
คนรับบอกว่า ‘ตลก’ แทน…
นึกว่าจะประทับใจ กลายเป็นขำขำไปหนิ หุ หุ หุ
แต่ยังได้ยินคำว่า ‘ชอบนะ’ เบาๆด้วย
…แค่นี้ก็ชื่นใจและหายเหนื่อย