งานยังไม่เสร็จจนเย็น…เพื่อนเรียบร้อยล่วงหน้านานแล้ว
พี่กกและหญิงเลยมุ่งหน้าไปสำรวจและลองออกกำลังที่ Fitness First สาขา LandMark
พี่ณากับแจงขอไป Survey สนามออกกำลังกายด้วยแต่ยังไม่พร้อมเปลี่ยนขุดลองของจริง
พี่ณาขอล่วงหน้าไปก่อน…เพราะอยากแวะเวิ้งเกาหลีซื้อมาม่าไปหม่ำด้วย
…กว่าจะเสร็จงานตามไปสมทบได้ก็เกือบทุ่มนึง ตั้งใจตามไปสมทบที่ Terminal 21
ไม่ได้สนใจจะไปแวะเยี่ยนฟิตเนสนัก..ไว้ไปลองของจริงเลยทีเดียวก็ได้
คงไม่ลำบาก ยาก หรือตื่นเต้นอะไร
สนใจ The Terminal มากกว่าเป็นไหนๆ 555

โชคดีพี่หนิง…จะให้ติดรถไปลง BTS ทองหล่อ
แต่โชคดีกว่า ที่ในรถติดตั้งแต่ปากซอยทองหล่อ เหมือนสถานการณ์ในวันศุกร์จะไม่คอ่ยดีนัก
พี่หนิงเลยเปลี่ยนแผนมุ่งหน้าถนนเพชรบุรีแทน…กลายเป็นความสบายของเรา
การจราจรตลอดเส้นเพชรบุรีจนถึงอโศก จนกระทั่งแยกอโศก-สุขุมวิทโล่งอย่างไม่น่าเชื่อ
พี่หนิงปล่อยลงตรงสี่แยก ด้านหน้า The Terminal เลย..
รวมใช้เวลาเดินทางไม่ถึง 15 นาทีจาก Office

กำลังจะเดินสำรวจห้างหรู…พี่ณาเปลี่ยนแผนจะเดินจากโรงแรมแวะซื้อของก่อน
โทรมาชวนให้เดินย้อนไปเจอกันครึ่งทางที่เวิ้งเกาหลีดีกว่าปล่อยเราเดินเหงาๆเซ็งๆคนเดีว
ปรากฏว่าพี่ณาไม่ได้บะหมี่ เพราะร้านนี้ดันไม่มีรสชาติที่หมายปองและอยากกิน
พี่ณา แจง และ Minty เลยเดินยอ้นกลับไปเดินเล่นที่ห้างหรู…
รอพี่กกและหญิงที่ลองของเข้าคลาสปั่นจักรยาน..ตามมาสมทบในภายหลัง

ระหว่างเดินในห้าง 21 ที่แบ่งแต่ละชั่้นและตกแต่งเป็นเมืองดังๆจากทั่วโลก
พี่ณาที่คุ้นเคยกว่า…เพราะเคยหนีน้ำมาอย่แถวนี้เป็นเดือนๆ
ทำหน้าที่ไกด์คอนแนะนำและพาเดินเที่ยวด้วยความเต็มใจและน่ารัก
ดูๆแล้วเราไม่เข้ากับห้างหรูมีดีไซน์ยังไงไม่รู้…
ชอบเดอะมอลล์ แฟชั่นมากกว่า…ลงตัวและง่ายดี 555

ก่อนพี่ณาพาแวะร้านเสื้อยี่ห้อโปรด 7star ที่เราชอบหอบซื้อมาจากเชียงใหม่
ร้านที่นี่ขายแพงกว่าที่ิเชิยงใหม่เกือบ 100 บาท..คงรวมค่าเช่า ค่าความหรูของห้างด้วย
ด้วยความบังเอิญที่วันนี้ใส่เสื้อลายญี่ปุ่นของร้านนี้ไปพอดี..
เลยโชว์ความเป็นแฟนพันธุ์แท้ไปอย่างออกนอกหน้าและมากมาย
คุณน้าและน้องสาวเจ้าของร้านเลยลดราคาเป็นพิเศษใ้ห้…
เราเลยถอยเสื้อลายที่พี่ณากับแจงชอบมาอีกตัว…

เดินขึ้นไปโซนร้านอาหารสุดหรูและมีให้เลือกมากมายหลายร้านและชนิด
แต่มันดูไม่ึคู่ควรกับเรา และ ไม่เหมาะกับกระเป๋าตังค์ของพวกเรา
จึงเดินทางต่อไปชั้น 6… Food Cort ที่มีให้เลิอกกินมากมายเช่นกัตน
แต่ราคามิตรภาพมากๆๆ…

ก่อนกินดันเจอเรื่อง..เสียอารมณ์
ระหว่างรอส้มตำซั่ว
เจอลุงแก่…ที่สงสัยจะโมโหหิวจัด กล่าวหาว่าเราจะแซงคิว
เราก็ตอบไปว่าไม่ได้แซง แล้วชี้แจงว่าแถวม้ั้นอยู่ตรงนี้ต่างหาก
เท่านั้นแหละ…แกคงปรี๊ด
ไม่พูดเปล่า ยังเดินเอาไหล่มากระแทรกเรา 2 ครั้ง
..แล้วบอกว่าให้เราอย่าปากดีอย่าพูดกวนตีนนักอีก
…รมณ์เสียเลย เจอลุงเวิ่นใส่

งงและอึ้งมากกว่า..กลับคำพูดและพฤติกรรมของลุงคนนี้
ขนาดลูกสาวอยู่ข้างๆยังไม่เกรงใจ กว่าลูกจะดึงๆจนพ่อเค้าหยุดนิ่งได้..
…เราก็ส่ายหน้ากับพฤติกรรมโมโหหิวง่ายเกินเหตุนี้ไปหลายครั้ง
ไ่ม่ได้จะอยากจำ หรือ โกรธเคืองมากนัก
แค่ไม่เข้าใจว่าคนในเมืองหลวง อยู่้ในห้่างหรู แล้วก็เป็นผู้ใหญ่และเป็นผู้ชาย
จะมีความคิดแคบและแสดงพฤติกรรมที่ไม่น่ารักออกมาขนาดนี้….
อยู่ต่อหน้าลูกน่าจะควบคุมอารมณ์ได้มากกว่านี้…ควรเป็นตัวอย่างที่ดีมากกว่าการเบิ่งโชว์ลูก
เราอยู่คนเดียว…แต่ตอนนั้นไม่ได้กลัวเลย
แค่อึ้งและผิดหวังมากกว่า…

ลุงแกไม่แมนเลยวะ!!!

เฮ้อ…เลยกินอาหารไม่อร่อยเลยเรา เสียความรู้สึกและเซ็งพอสมควร
ยังดีที่ระหว่างกลับบ้าน…เปิด Club Friday ตอน ‘กว่าจะรักกันได้’
มีแต่เรื่อง Happy ending แต่ละสายโทรมาเล่าแบบขำขำ…
้เลยค่อยลืมเรื่องเครียดไปหน่อย