กว่าจะได้ยินเสียงคลื่น ได้เห็นทะเล ได้สัมผัสลมทะเลบางแสนก็เกือบสี่โมงเย็น

แดดแรงสุดขีด อากาศร้อนสุดยอด
เบื่อและเมื่อยกับการนั่งตากแอร์รอในร้านกาแฟสด ที่ปักหลักขอนั่งอ่านหนังสือ ฟังเพลง ดูทีวี ขออาศัยแอร์เย็นๆ ขอนั่งเอกเขนกกับหมอนอิงนุ่มๆ
หลังจากสั่งสปาเก็ตตี้ขี้เมาทะเลมากินหมดจานเรียบร้อยไปเมื่อ 3 ชั่วโมงที่ผ่านมา

เช็คเอาท์จากอพาร์ทเมนต์ตอนเที่ยง
ก็มาชิลล์เงียบๆอยู่ร้านกาแฟสดริมถนนร้านนี้
อยู่ที่นี่พักใหญ่มากๆ ตั้งแต่ลูกค้าแน่นร้าน คนมากมายทยอยมากินและทยอยกลับไปจนเหลือเรานั่งสลึมสลืออยู่โต๊ะเดียวและคนเดียว

เริ่มตกเป็นเป้าจับตาของพนักงานในร้านที่เริ่มสำรวจมาบ้างแต่ก็ไม่ได้มาก้าวล้ำหรือทำอะไรให้รู้สึกไม่ดี ยังคอยบริการด้วยดีเช่นเคย

เราเองต่างหากที่เริ่มไม่ค่อยสงบสุข
นั่งนานจนเริ่มเกรงใจ หากจะขอนั่งต่อไปจน 5-6โมงเย็น
ก็กลัวจะตกเป็นเป้าสายตาหรือสร้างความหวาดระแวงให้กับน้องๆในร้านมากยิ่งขึ้น

เริ่มไม่มีอะไรทำแล้ว อยากลองออกไปหาอะไรใหม่ๆทำบ้าง
ไปสำรวจหาดบางแสน เปิดหู เปิดตา อัพเดทความเจริญและบรรยากาศของบางแสนบ้างดีกว่า

เปลี่ยนแผนกระทันหัน…ขอไปรอนอกสถานที่ in the beach บ้างดีกว่า

ทะเล๊ ทะเล หาดทราย สายลม แสงแดด

ทะเลอันเป็นที่รัก….มาถึงบางแสนทั้งที
จะไม่ได้เห็นทะเล ไม่ได้สัมผัสลมเย็นริมหาด ไม่ได้ไปเดินสัมผัสลูกคลื่น หรือยืนดูพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า… คงแปลกมากเกินไปสำหรับ คนอย่างเราที่รักทะลไม่น้อยกว่าเชียงใหม่เลยนะ แต่จะให้ไปกระโดดลงทะเลก็คงไม่ไหว

บางแสนทะเลสมัยเด็กๆ เล่นได้ แต่พอโตขึ้น กลับกลายเป็นสถานที่ไว้แค่นั่งเก้าอี้ผ้าใบ มองทะเล ดูลูกหลานเล่นน้ำ แล้วก็กินทะเลเผาริมหาดไปเรื่อยๆ

ตัดสินใจ… ร้อนก็ไม่กลัวแล้ว
ขอลองเสี่ยงไปเผชิญลมทะเล แดดยามบ่าย เอาริมหาดบ้างหละกัน

เมื่อไปถึงชายหาด….
บางแสนวันนี้ไม่เปลี่ยนไปจากภาพในอดีต และไม่แตกต่างจากสิ่งที่คาดหวังไว้ เมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา…

ทะเลบางแสนไม่ได้สวยงาม ชายหาดก็สกปรก
น้ำทะเลก็ไม่ได้เขียวใส คลื่นก็แรง
เกือบสี่โมงแดดยังจัดจ้าน จนเราไม่กล้าโผล่ตัวไปเหยียบทรายหรือแตะน้ำทะเล

บางแสนก็รก และ เปื้อนเกินกว่าจะยอมตากแดดความร้อนระดับสูงสุดเพื่อไปสัมผัสอย่างใกล้ชิดจริงๆ

ใต้ร่มเงาเย็นกว่า และ คงเหมาะกว่ามาก

image

ตลอดชายหาดมีเก้าอี้ผ้าใบ และ ร่มใหญ่ๆหลากสีพร้อมห่วงยางในรถยนต์ให้เช่า
ซึ่งน่าจะเป็นสัญลักษณ์ของชายหาดแห่งนี้ก็ว่าได้

เลือกจับจองเก้าอี้บนเนิน ห่างจากกลุ่มคนหนาแน่น ขอเลือกที่เงียบๆไกลๆกลุ่มคนเล่นน้ำหรือตั้งวงเหล้าไว้ก่อน
คงต้องปักหมุดนอนมองทะเล หายใจริมหาดนี้อีกไม่ต่ำกว่า 3 ชั่วโมงแน่ๆ

มองจากเนินสูง…ชายหาดยาวไกลนี้กลับเหมือนสลัมด้วยร่มอันแออัด ปกปิดความงามของหาดทรายเสียหมด

แต่นั่นแหละ หากเห็นชายหาดเต็มๆตาก็คงไม่โสภาเท่าใดอีกอยู่ดี
เพราขยะสารพัดประเภทขึ้นมาเกยตื้น อืดสกปรกเต็มพื้นที่
ในน้ำทะเลก็ลอยละล่องรอวันขึ้นสู่ฝั่งอีกมากมาย

ดูแล้วยังแปลกใจ…ว่าผู้คนมากมายลงไปแหวกว่าย กลางทะเลขยะและแสงแดดอันร้อนระอุได้ยังไง

เราของนั่งตาก-ลมริมหาด เหยียดขา มองออกไปไกลๆ ปล่อยตัวกับเก้าอี้ใต้เงาร่มนี้ก็พอ

image

ทะเลบางแสนที่ได้พบไม่ทำให้ตื่นเต้น อยากลงไปเดินเล่นริมหาด หรือ อยากลงไปเอาเท้าสัมผัสน้ำทะเลและเกลียวคลื่นแม้แต่น้อย
แอบผิดหวังเสียด้วยซ้ำ ขนาดเผื่อใจและไม่ได้ตั้งความหวังไว้มากเท่าไหร่แล้วนะ

image

การได้กึ่งนั่งกึ่งนอนบนเก้าอี้ผ้าใบใต้ร่มใหญ่ ท่ามกลางเก้าอี้ผ้าใบล้อมวงอีกมากมายนับไม่ถ้วน ท่ามกลางลมทะเลพัดเย็นกระทบแบบไม่มีหยุด
การได้นั่งปล่อยใจ มองทะเลออกไปไกลๆ
หายใจลึกๆ คิดอะไรเรื่อยเปื่อยคนเดียวก็เพลินคนเดียวแต่ไม่เดียวดายหรือเบื่อง่ายๆได้ชั่วขณะเหมือนกัน

ง่วงมาก ตาปรือเต็มที่แต่ไม่กล้าหลับ เพราะมีสมบัติข้างๆกายอยู่พอสมควร
กลัวคนมาขว้าเป้ใบเก่งหายลงทะเลไปโดยไม่รู้ตัว
เป็นความทรมานมากพอสมควรที่ต้องฝืนถ่างตาสู้ลมที่พัดกล่อมอยู่รอบๆตัว

นั่งมองทะเลสวยปานกลาง ชายหาดธรรมดาๆ มองผู้คนใส่ห่วงยางเล่นน้ำแบบสนุกสนานท่ามกลางคลื่นและลมพัดเข้าหาฝั่งด้วยความแรง
เป็นกิจกรรมที่แตกต่าง แต่ต่างคนก็ต่างพอใจในกิจกรรมที่ตนเองพอใจและเลือก…

นั่งสลับนอนรอริมหาดต่อไปแบบไม่มีกำหนดและไร้จุดหมาย
ระหว่างที่ผู้จัดการเขตเข้าประชุมเปิดตัวอยู่ในโรงแรมหรูเย็นสบายด้านหลัง

image

image

พอโพล้เพล้….
บรรยากาศเริ่มดี แดดเริ่มเป็นใจ ลมทะเลยังพัดไม่หยุด ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสี
ร่มคันใหญ่ที่กางเบียดซ้อนกันยาวสุดสายตาริมชายหาดถูกหุบตัว เริ่มมองเห็นชายหาดยาวไกลทอดตัวโค้วเว้าได้ชัดเจนมากขึ้น
ผู้คนในทะเลหายตัวไปเกือบหมด
แต่ขยะที่ขวางหูขวางตายังเกลื่อนกลาดอยู่เต็มชายหาดเหมือนเดิม
เหมือนไม่มีวี่แวว ไม่รู้ว่าใครจะเป็นคนออกมาจัดการขยะเหล่านี้ออกไปให้สิ้นซาก
จะให้เราลงไปเดินเก็บก็คงเกินกำลังเกินไป
ทนนั่งมองอย่างเหนื่อยใจและเสียดายความสวยงามของทะเลบางแสนต่อไป

คิดถึวทะเลทางใต้ไกลๆแผ่นดิน ฝั่งอันดามัน ไม่พูดเปรียบเทียบถึงความงามรอบๆด้านกับที่ตรงนี้
สิ่งที่สัมผัสได้ถึงความแตกต่างอย่างชัดเจน
คือ นั่งริมหาดบางแสนมาเกือบ 3 ชั่วโมง
ไม่ได้ร้อนจนเหงื่อออก แต่หน้าเหนียว เนอะ หนืดมากๆๆๆ เป็นสิ่งที่จะไม่เกิดขึ้นหากไปนั่งโต้ลมบนเกาะสิมิลัน อ่าวพังงา หาดภูเก็ตแน่นอน
คือสิ่งแปลกที่หาสาเหตุ หรือ ต้นเหตุยังไม่ได้มาจนถึงตอนนี้

ก่อนจากลาทะเล….
สั่งยำไข่ปูม้า ทะเลเผา และข้าวผัดปูมากินเล็กน้อย
ท่ามกลางพระอาทิตย์กำลังหย่อนตัวลงทะเลนิดหน่อย

น่าเสียดายที่ก้อนเมฆต่อตัวยาวจนปิดบังดวงอาทิตย์จนเกือบหมด
พอมองเห็นแต่ลำแสงเล็กน้อยที่ทำให้ท้องฟ้าเปลี่ยนตัวเป็นสีส้มปนแดงบ้าง
น้ำทะเลาะท้อนลำแสงสุดท้ายของวันแต่เพียงลางไม่ชัดเข้มและต่อเนื่องสวยงาม

นึกว่าจะได้เจอภาพประทับใจบนน้ำทะเล พระอาทิตย์ตกน้ำส่งเรากลับด้วยความสวยงามเสียหน่อย

แม้จะไม่ได้สวยงาน น่าประทับใจ หรือหลงใหลมากมาย
สิ่งที่เห็นตรงหน้า…ก็ชวนให้มองจนไม่อยากหันกลับได้เหมือนกัน
คงมาจากบรรยากาศภาพรวมๆของทะเลมากกว่าที่ทำให้มุมมองแบบกว้างๆไม่แย่จนเกินไปนัก

image

แม้บางแสนไม่ได้น่าประทับใจ แต่ยังแอบอาลัยอาวรณ์เมื่อถึงเวลาที่จะต้องจากลากลับเมืองหลวงจริงๆ

ไม่ได้มาทะเล นับเวลารวมได้ 1 ปีพอดิบพอดี