Home ความรัก ความสุข ความทรงจำ

หนังสนุกดี หลายอารมณ์มากๆ
ทั้งอึ้ง ฮา อิน เศร้า ว๊าย หวิว จึ๊กๆ เอากัน น้ำตาไหล ใจสั่น ซึ้งใจ มุมหัก รักจัง แอบเขิล เดาถูก กรูว่าแล้ว

image

แต่ที่ชอบที่สุด คือ การถ่ายภาพ
สวยมาก มุมกล้อง จัดแสง เทคนิคการถ่ายทำสุดยอดเลย โดยเฉพาะเวลาโคสอัพหน้าใกล้ๆแล้วปล่อยฉากหลังเบลอละลายหมด สวยมากหลายๆฉาก แบคกราวสวยมากๆ วิวทิวเขา บรรยากาศเมืองเหนือสวยจับใจ แม้ไม่ใช่หนักรักโรแมนติก แต่ก็มีฉากถ่ายกับวิวโลเกชั่นสวยๆไม่น้อยนั

ดูจบ…อยากไปฝังตัวเชียงใหม่อีกแล้วกรู และรู้สึกว่า การพูดภาษาเหนือๆแต้ๆมันไพเราะเพราะจับใจดีจัง

หนังจะออกแนวๆ คุยๆ มีแต่บทสนทนาเรียบๆเป็นส่วนใหญ่ บางทีแอบนิ่งเกือบเบื่อได้ เนื้อเรื่องก็ไม่ได้แปลกแหวกแนว เนื้อหาแต่ละตอนไม่มีอะไรนัก
ยกเว้น ฉากเอากัน แบบแนบเนื้อสุดๆนั่นแหละ ที่หักมุม คาดไม่ถึงและสุดโต่งที่สุด

มันมาโผล่ตอนที่คาดไม่ถึงด้วยมั๊ง เล่นได้สุดยอด คงสุดๆกันจริงๆ แม่งไม่คิดเลยว่าหนังโทนนี้จะมีเลิฟซีนเอากันให้ดูแบบเต็มๆไม่เซ็นเซอร์ขนาดนี้
ถ้าคุณพ่อคุณแม่พาลูกๆเข้ามาดูด้วน คงต้องรีบหันไปปิดตา เพราะมาชัดเจนทั่งภาพ เสียง และ คำพูด

วิจารณ์ฉากเอากันว่ามันเยอะไปไหมหลังจากดูหนังจบ แบบว่ามันดันมาตอนอารมณ์คาดไม่ถึงอีกต่างหาก
แต่พี่ณามองว่า มะเดี่ยวเค้าคงอยากถ่ายทอดความเป็นชีวิตปกติของคน ‘นอน ขี้ ปี้’กันเป็นเรื่องธรรมดาสามัญ
ราวๆว่า ชาวบ้านตาดำๆ พอเข้าห้องนอนก็เอากันแบบนี้ทั้งนั้นแหละ ขึ้นอยู่ว่าจะรุนแรง ท่าเยอะ หรือนุ่มน่ิมกันแล้วแต่ถนัด ตอนเช้าๆก็ออกมาดำเนินชีวิตปกติต่อไป
ไม่ใช่เรื่องแปลกของการเป็นผัว-เมียเสียหน่อย
คนที่เดินสวนกับเราเขาอาจจะเอากันมันกว่าในหนังก็ได้

อย่างว่า…ไม่คิดว่าหนังโทนนี้จะปล่อยเลิฟซีนแรงๆแบบนี้ แต่ก็โออยู่นะ เอ็กเซ็กดี หุหุ

ส่วนหนัง…ภาพรวมค่อนข้างดราม่า เน้นความรัก ความผูกกัน
เรื่องราวไม่มีอะไรซับซ้อนหรือแปลกใหม่… แต่เทคนิคและวิธีถ่ายภาพทำให้หนังมีเสน่ห์ขึ้นเยอะจริงๆ

สิ่งที่ทำให้ใจสั่น กลับไม่ใช่ลีลาเมคเลิฟรัวๆ เอากันจะจะจนซี๊ดๆ ท่าสุดยอดลีลาเร้าร้อน ปล่อยข้างในเลยนะ นางร้องขอคู่รัก ที่เป็นบทที่น่าตกใจ
เราดันใจสั่นอย่างต่อเนื่อง กับ ความรักฉบับนิ่งๆนั่งเล่นแต่ ipad แต่สามารถทำได้ทุกอย่างเพื่อคนที่รัก และการบอกความในใจแบบกินใจและสุดโรแมนติกของพี่เจมส์ เรือง หรือ เฮียเหลียงในเรื่องซะงั้น

ประมาณว่า …. รักมากนะแต่ไม่ต้องแสดงออก หรือบอกรักกันมากมาย เป็นผู้ชายธรรมดาของโลกของความจริงที่ผู้หญิงต้องการ

ถ้าได้คนประมาณนี้เราก็รักตายแล้ว เราเยอะคนเดียวพอแล้ว อีกฝ่ายน้อยๆบ้างจึงจะอยู่กันได้เนอะ

ระหว่่างดูฉากที่มีพี่เจมส์นั่งทำหน้าขรึม พูดจิงจัง เล่นไอแพค แม่งโคตรหล่อเลยอะ
ไม่เข้าใจเหมือนกัน…ทำไมดูหนังเรื่องนี้แล้วเสือกหวาบหวิวหวั่นไหวพี่เจมส์ มิได้สนใจจะกรี๊ดเด็กน้อยที่มีอยู่ในเรื่องมากมายนั้นเล๊ย
image
ในความเป็นจริง…คงอยากเอากัน เอ๊ย รักกันกับ ผช สไตล์เงียบนิ่ง จริงจัง อบอุ่น แต่ชัดถ้อยชัดคำแบบนี้มั๊ง(โว๊ย)

ความรักที่มีให้จริงจังอย่างจริงใจและการให้อภัยได้ตลอดเวลา … เอาใจห้าวๆของเราไปเลย

เราชอบพี่เจมส์ที่หนึ่ง ใน home
พี่ณาชอบ Beam เด็กแอบเกย์ม.ต้น ที่เล่นใสๆเป็นธรรมชาติมากกว่า ทั้งตอนก็ไม่มีอะไรมาก ไม่มีฉากอสดงอารมณ์สุดๆ แค่พูดๆๆทั้งเรื่อง แต่ก็มีความชัดเจนแฝงอยู่ในสายตาทึ่แสดงออกและคำพูดทึ่ใช่เป็นตัวดำเนินเรื่องเสียส่วนใหญ่

เสียดานที่ตอนจบ…ต้องจากไปแบบน่าเศร้า
คนดูคงไม่คิดว่า หนังจะพาไปแบบนี้ แต่ก็ดีจะได้ลบภาพเกย์ละอ่อนของรักแห่งสยามออกไป

ตอนแรกๆเราก็ชอบคนนี้นะ แต่มาเทใจความรักของคนแบบพี่เจมส์ในตอนจบอะ

ก่อนมาดู home ได้กระแสกระเซ็นมาว่า ดูเรื่องนี้แล้วน้ำตาท่วมจอ ตาบวม มาสคาร่าเลอะกันทีเดียว
เราก็เตรียมใจมาล่วงหน้าแล้ว เพราะดันแสนจะเซ็นสิทีฟและน่าทีบกว่าใครๆเสมอ

ปรากฎว่า…. แค่น้ำตาซึมๆบางช่วงบางตอน ไม่ได้เอ่อต่อเนื่องจนต้องยกนิ้วแอบปาดน้ำตา
และไม่มีฉากไหนถึงกับไหลเป็นทางอาบสองแก้ม
หนังมันก็มีปล่อยซีนเศร้าๆซึ้งๆออกมาบีบน้ำตาและอารมณ์บ่อยครั้ง
สงสัยตั้งใจจะเศร้ามาล่วงหน้าไว้มากเกินไป พอมาดูมันเลยเศร้าไม่สุดหรือไม่เศร้าไปเสีย เหมือนรู้ตัวว่าต้องเศร้าเลยควบคุมได้จนไม่อินนัก

น้ำในตามันถูกควบคุมไว้ให้แค่คลอๆเบ้าตา มันไม่ปล่อยตัวไหลนองมาเป็นสายๆเหมือนหนังเรื่องอื่นๆ

จริงๆมี 1 ฉาก ที่ทำให้เราน้ำตาค่อยๆไหลซึมๆออกมาได้
ไม่ฉากของคู่รักอิ่มใจหรือสะเทือนหัวใจ และ ไม่ใช่ภาพการพลัดพรากอันศร้าสลดกนะแทรกความรู้สึก

แต่เป็นฉาก ความกังวลและกลัวการจัดงานแต่งให้พี่สาวได้ไม่ดีที่สุด ตอนที่มอสเดินไปกอดและร้องไห้กับน้าอรเพราะความเครียดและอัดอั้นใจเต็มที่นั่นแหละ

ฉากซึ้งๆนี้…ทำให้เราน้ำตาไหลลงมาแป็ปนึงส์

หนังเรื่องนี้มันก็เศร้าแบบสวยงามและเกิดขึ้นได้ในชีวิตจริงๆ มันไม่ได้สะเทือนสติและอารมณ์เราตรงๆมากนักมันคงไม่จี๊ดเข้ากลางใจพอดิบพอดีกะมัง น้ำตาเลยไม่ไหลพรากๆๆในตอนที่น่าจะร้องนะ

เฮ้อ! ไม่ร้องเวอร์ก็ดี เด๋วอายพี่ณาตายหอก

วันนี้ดูหนังที่ Paragon ค่าตั๋ว 210 บาทต่อเก้าอี้
แม่ม งง เลย แพงขนาดนี้เลยวะ
แต่ที่ชอบคือ จองตั๋วผ่านเนท แล้วจ่ายตังที่ 7-11 ได้ตั๋วหนังมาเลยไม่ต้องรีบตาเหลือกไปพิมพ์ตั๋วที่หน้าเคาเตอร์

แม้ตั๋วจะหน้าตาแปลกๆเหมือนใบเสร็จทั่วๆไปจนพี่ณาแกล้งไม่เชื่อก็ตามนะ

ฉากเอากันไม่กี่วินาทีนั้น…ดูแล้วคุ้มค่าตั๋วหน่อย 555

รีบดูหนังรอบบ่ายสามหลังจากพี่สาวทำสวย(เพิ่ม)เสร็จ
เพราะต้องจัดระเบียบเวลาให้ดี ต้องกลับถึงบ้านก่อนสามทุ่มครึ่ง มีมินิคอนเดอะดาว รออยู่

ดูหนังเสร็จ พี่ณาให้(รีบ)เลือกร้านอาหารในห้างหรูนี้
เดินๆผ่านๆเลือกไม่ได้ แต่ละร้านน่ากินแต่ก็น่าแพงเวอร์ๆๆๆๆเกินไป
ยกหน้าที่ให้พี่ณาไปแล้วกัน
พี่ณาก็อิดออดๆ บ่นๆเบาๆก่อนพาไปกินอาหารญี่ปุ่น Nippon Kai เอาใจเราไปเลยแล้วกัน

พี่ณาเป็นเจ้าภาพตามเคย จะเรียกว่าเลี้ยงก็ไม่ถูกนัก…
เราขอแชร์ค่าอาหารด่วนเช่นกัน เหมือนที่พี่ณาจ่ายค่าตั๋วหนังของตัวเอง
ไม่มีการยื้อๆหรือเกี่ยงกันจ่ายตามารยาทหรือระบบอาวุโสและรวยกว่า

พี่ณารับเงินค่าข้าวครึ่งหนึ่งจากเราไป แล้วส่งคืนมาทันที ก่อนบอกว่า “พี่ให้ค่า Taxi” 555

เรารีบเก็บแบบรู้ทัน และ ไม่เยิ่นยื้อ
OK เลย พี่ไม่ได้เลี้ยงข้าวนะ …

พี่ณาเนี่ย เยอะและไวได้ใจจริงๆ รู้ทันไปหมดเสียทุกเรื่อง
….น่ารักจริงเลยพี่สาวคนสวย

คืนนี้นอนไม่หลับ…
มิใช่ฝันหวานถึงพี่เจมส์ หรือ ภาพเอากันมันติดตา
แต่คงเพราะชา ชา ชา ที่วันนี้กิน 3 แก้วใหญ่ๆ
เริ่มจากบ่ายสอง ชา-โกโก้ ไข่มุก จาก bts ชิดลม พอเข้าไปดูหนังซื้อ Chaho Macha Rock ที่พารากอนแบ่งกันกินอีกแก้ว
เดินกลับมาเอารถที่ Central chidlom แวะซื้อชามะนาว และชาเย็น จากร้านชาตรามือต้นตำรับปิดท้าย

กินไปเรื่อยตามความชอบและความอยากแบบไม่ทันคิด

…..คืนนี้ยังหลับไม่ลง….