“กินข้าวกันมั๊ย”
ไม่ซิ….ต้องพูดว่า “ขอไปกินข้าวด้วยคนได้ไหม”

บ่ายเข้าไปกินข้าวกับพี่ณาและ the gang
หลังจากห่างเหินการรวมพลมานาน

แค่ 2-3 ชั่วโมงที่ได้กลับสู่ความรู้สึกเดิมๆ บรรยากาศครึกครื้นเดิมๆ
ตามประสากลุ่มคนที่รู้ใจและคุ้ยเคย
เวลาเพียงแค่นี้ก็สร้างรอยยิ้มและความสุขได้มากมาย

พอมาเจอหน้าเพื่อนๆบางทีก็ดี บางทีก็ไม่อยากเจอ…

มันก็มีความสุข…. แต่ก็อดที่จะใจหายและเศร้าปนเหงาไม่ได้
เมื่อถึงเวลาที่ต้องเดินหันหลังกลับมาเพียงลำพัง