ตอนจบ(เค้าว่างั้นกันนะ) ที่จบแบบสวยงาม happy ending ปะปนกับปรัชญาชีวิต

Alway3 สนุกและซึ้งที่สุด เด็กๆโตขึ้นเยอะ
ชอบเนื้อหาและตัวละครดำเนินเรื่องเกือบหมด โดยเฉพาะครอบครัวซูซึกิ ออโต้
และกับเรื่องต่างๆที่เกิดขึิ้นกับผู้คนในย่านนั้น

จะมีก็แค่นักเขียนที่ทำให้หงุดหงิดและไม่ชอบมาตลอดจนถึงภาคล่าสุด
ยิ่งดูยิ่งไม่ชอบ อะไรก็ไม่รู้….ถึงตอนจบ มีฉากซึ้งๆแฝงปรัชญาการต่อสูเพื่อให้ได้ทำตามความฝัน
….แต่ก็ไม่ประทับใจอะไรมากขึ้น
คงเป็นที่บุคคลิก คาแรกเตอร์ และการดำเนินเรื่องที่ถูกกำหนดให้เป็นแบบนี้มาตั้งแต่ตอนแรก

image

วันนี้มีเรื่องเสียความรู้สึกกับ House Rca
เมื่อไปขอฝากน้องที่เคาเตอร์ขายบัตรชาร์ตแบตไว้ระหว่างที่เข้าไปดูหนัง
พนักงาน 2 คน ไม่แน่ใจว่าเป็นหุ้นส่วนหรือลูกจ้าง
ตอกกลับมาว่า ….
ไม่รับฝาก เราไม่มีนโยบายรับฝาก ไปหาที่เสียบเอาเองนะ…บลาๆ ราวๆนั้
หน้าแบบตรีน พูดจาไร้ความอ่อนโยน
…น้ำเสียง สีหน้า ท่าทางแบบไร้ซึ่ง services mind

แม่ง!!! หนังฉายไปซัก 10 นาทีแล้ว
ถ้ากรุมีเวลาไปหาปลั๊กเสียบเองได้ กรุจะแบกหน้ามารบกวน มาขอความช่วยเหลือเหรอฟะะะะ

เสียอารมณ์แบบกระทันหัน ผิดหวังกับการตอบสนองแบบไร้ความเอาใจใส่จริงๆ เกือบจะขยำตั๋วขว้างทิ้งไปแล้ว

ไม่รับฝาก ไม่อยากรับผิดชอบ ก็เข้าใจนะ…
ไม่ได้จะตื้อ ไม่ยินยอม หรือไม่ยอมฟังเหตุผล
…แต่ควรพูดจาให้คนรู้สึกดีหน่อย

ไม่ได้ปรี๊ด หรือ วีนเหวี่ยงอะไรออกไแ
แค่รูสึกผิดหวังแบบบอกไม่ถูก…อยู่ในใจ
เดินหันหลังกับมา แบบหน้าชาๆ รับไม่ได้ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

ได้แค่พูดกับตัวเองในใจว่า….
“จำไว้เลย…กรูจะไม่มาดูอีกแล้ว”

เราอุตสาห์ชอบภาพรวมและบรรยากาศ House
เลือกที่จะกลับม่ดู alway3 ที่นี่อีกครั้ง
ทั้งๆที่ไปดูสกาล่า ก็คลาสสิคไม่ต่างกัน

แต่ดันมาทำลายอารมณ์สุนทรีย์ที่มีให้โรงหนังแนวๆแบบนี้
ไม่คิดว่า คนที่ทำโรงหนังแนวนี้ สร้างโรงหนังเน้นคนเฉพาะกลุ่มที่รักการดูหนังมากๆเป็นพิเศษ
เน้นความแตกต่างให้คนรักหนังอย่างชัดแจ้ง
น่าจะเรียกลูกค้าได้จากภาพลักษณ์พิเศษและสร้างจุดขายที่ SF Major ไม่มีให้
คือ ไม่เน้นหรู ไม่เน้นคุณภาพโรงหนัง เสียง เอฟเฟคอะไรต่างๆเป็นหลัก

ที่นี่จะมีโรงพิเศษ
มักนำหนังน่าสนใจ ที่ไม่ได้ฉายตามโรงสุดหรูทั่วๆไปมาฉายอยู่เสมอ

วันนี้….
กลับตอบสนองการร้องขอของลูกค้าแบบขัดแย้งกับภาพลักษณ์และแนวทางที่กำหนดไว้

มีกติกาไม่รับฝากต่างๆเราก็ยอมรับนะ
แต่เมิงช่วยทำหน้าให้ดีกว่าตรีนเมิงหน่อย อย่าพูดด้วยรูตรูดแบบนี้
กุก็มีมารยาทและพร้อมทำตาม….สาดนี่!!!

อาจเป็นคำพูดสั้นๆ จากอารมณ์ชั่ววูบ
แต่มันจำฝังใจไปอีกนาน….เชี้ย!!!

จำเป็นจะต้องใช้โทรศัพท์หลังจากหนังจบ
2 ชั่วโมงนี้…ต้องหาที่เสียบแบตกู้มือถือให้สามารถรับ-โทรออกให้ได้
ไปขอเสียบตูดและฝากเครื่องไว้ที่ House Cafe’ ก่อนถึงห้องฉาย
พนักงาน 4-5 ก็เต็มใจและรีบรับฝากชาร์ตตามคำเรียกร้องในทันที

ที่นี่เค้่ามีน้ำใจ ไม่ได้มีกฎหอกๆและพูดจาห่าๆแบบข้างหน้านั่น

…อารมณ์ และ บรรยากาศต่างกันสุดขั้ว…
เราก็ทิ้งเครื่องไว้โดยไม่ระแวงว่าจะหายหรือโดนขโมย

น้ำใจและความรู้สึกดีมีให้แบบต่างชั้นกันจริงๆ
ประเสริฐแท้ แม้จะเป็นแค่แม่ครัว พนักงานเสริฟ สามัญชนไม่ติสหรือเด็กแนว

คนบ้านๆทั่วไปเค้าก็มีน้ำใจและเข้าใจหัวอกคนที่มือถือไม่เหลือแบตซักขีดเดียว
ถ้าไม่มีความจำเป็นต้องใช้ คงไม่มีใครแบกหน้าไปเอ่ยปากขอความช่วยเหลือ หรือกล้าทิ้งมือถือไว้กับคนแปลกหน้าหรอกนะ….

เพิ่งเคยดูหนัง….แบบมีคนดูไม่ถึง 10 คน ก็วันนี้แหละ!!!!

โชคดีที่หนังสนุก ประทับใจ กลบความเซ็งก่อนดูจนหมดเกลี้ยง

My always : Sunset on Petchaburi street

image