image

image

image

image

กิจกรรมวันหยุดมากมาย
กลายเป็นกิจกรรมที่ต้องทำอย่างโดดเดียวเพื่อการรอคอย
แต่สุดท้ายการรอคอยนั้นกลับถูกละเลยและมองข้ามไปโดยลืืมนึกถึงและไม่เอาใจใส่

หมดวันไปด้วยการทำอะไรมากมายเพื่อ ‘รอ’ แบบไร้ความสำคัญ
…มันเศร้า(คนเดียว)จัง…

การรอคอย คือ สิ่งที่ยอมรับได้
แต่สิ่งที่ยอมรับไม่ไหว คือ การไม่เอาใจใส่

นึกถึงเพลงจองปาล์มมี่ ‘ความทรงจำสีจางๆ’เลย