20120521-225731.jpg

เปิดเทอม เริ่มงานวันแรกก็สายเสียแล้ว ไปถีงเกือบ 10 โมง 555
จริงๆก็ไม่สายนะ..เพราะนัดกันไว้ประมาณนี้
โดนชวนให้เข้าไปฟังเรื่อง compliance refresher training ด้วย
เพราะหัวหน้าเกรงว่ายังไม่มีอะไรทำ แล้วจะเหงาแย่

ก็น่าจะเหงาและเบื่อพอควร… สำหรับการทำงานวันแรก
โต๊ะทำงานว่างโล่ง ไม่มีคอม ไม่มีโทรศัพท์ network ไม่มี
ยังทำอะไรไม่ได้ทั้งนั้น
เพื่อนฝูงก็ยังไม่มี ไม่รู้จะคุยกับใคร นั่งคนเดียวเงียบๆดีกว่า

คิดไว้แล้วว่า…วันแรกๆคงเป็นเยี่ยงนี้555

โชคดี…ได้นั่งห่างๆเจ้านายและไกลจากสังคมแออัด
เหมาะกับกาีีีรทำงานวันแรกและวันต่อๆไป
แยกเวิ้งออกมาจากกลุ่มคนหมู่มากพอประมาณ แต่ยังชะเง้อเห็นกันได้
ไมได้อยู่ไกล เป็นคนนอกสายตา หรือ หลุดวงโคจรแต่อย่างไร
แต่ชอบที่ไม่ต้องอยู่ในโซนคนหนาแน่น
ไม่ใช่เวิ้งที่เ้้จ้านายเดินผ่านข้างหลังได้ หรือแอบมองว่าทำอะไรกับคอมอยู่ๆ
จะได้ไม่ต้องระแวง หรือ ผวาเท่าใดนัก คริ คริ

เป็นมุมส่วนตัวที่เหมือนจะเงียบแตกต่างจากตอนอยู่ NSN อย่างมากมาย
เพราะโซนนี้เป็นย่านของพวกที่่อยู่ไซต์และไม่ค่อยอยู่ออฟฟิศเท่าใดนัก
แถวนี้เลยโล่ง หายใจสะดวก ไม่ถูกสังเกตุหรือจับตาจากคนรอบข้างนัก
คงอยู่แบบตัวใครตัวมัน ไม่ยุ่งกัน ส่วนตัวตามสบายได้พอควร
…เพราะคนรอบๆตัวมีแต่ฝรั่งตัวโตๆทั้งนั้น

วันนี้แทบจะไม่เห็นคนนั่งรอบๆตัว หรือมีมานั่งบ้างแต่แป็ปเดียวก็หายเฮดไปหมด
ก็ดีนะ…แวบไปแวบมา ผลุบๆโผล่ๆตามโอกาส ไม่จำเจเบื่อหน้ากันดี

อาจเฉาๆ เหงาปากบ้างแต่ก๊คงดี
อยู่คนเดียวกับโลกส่วนตัวและงานของตัวเองได้เต๊มที่
โลเกชั่นโต๊ะทำงานน่าอยู่ เงียบเชียบ แยกส่วนเป็นส่วนตัว ไม่แออัด ไม่พลุกพล่าน
ได้เปลี่ยนบรรยากาศจากที่เก่า เปลี่ยนตัวเองจากเอะอะเป็นนิ่งๆ
ลองเป็นคนเงียบๆมีโลกส่วนตัวดูบ้างก็น่าจะดี
คนมาใหม่ อยู่เงียบๆอย่างคนไม่คุ้นเคยแบบนี้ไปก่อนซักพัก
ไว้รอสนิทกัน เมื่อเวลา่ผ่านไปเรื่อยๆทุกอย่างคงดีและน่าสนุกสนานเหมือนเดิม

20120521-225820.jpg

วันนี้แทบไม่ได้ทำงานอะไรเดินไปมา ไปทำความรู้จักแนะนำตัวกับที่แผนก
ยังจำใครไม่ได้ จำชื่อไม่ได้ จำได้แต่หน้าลางๆ…ก็พยักหน้าทักทาย
มีเสียง welcome ยินดีต้อนรับตามมารยาท
ไม่อยากเปลียนที่ทำงาน เพราะไม่อยากเจอบรรยากาศแบบนี้
ไม่อยากอยู่ในสภาวะไม่รู้จักใคร ทำตัวไม่ค่อยจะถูก เกร็งๆไม่รู้จะออกตัวยังไง
แต่ก็ยังโชคดีที่นั่งห่างไกลออกมาพอประมาณ…เลยสบายตัวและสบายใจได้เวลาอยู่ตนเดียว

นั่งอ่านหนังสือพิมพ์ของ Energy ฉบับย้อนหลังไปเรื่อยๆๆ
ชั้น 32 แอร์แม่ง หนาวสุดขั้ว สงส้ัยกลัวฝรั่งจะร้อนมั๊งเนี่ย!!

ตอนบ่ายไปฟังเรื่องย่อของงานและสิ่งที่จะด้องทำแบบพอเป็นสังเขป
เหมือนได้ฟังเปรยๆว่า… งานต่อไปมีไรบ้าง ไม่รู้จะหนัก จะมากแค่ไหน
ิคิดไม่ออก คาดไม่ได้…รอดูกันต่อไปเรื่อยๆ

ยังมิได้ลงมือทำสิ่งใดๆอย่างเป็นเรื่องเป๊นราว เพราะความใหม่และความพร้อมที่ยังมาไม่ทัน
อาทิตย์แรกนี้คงได้ชิลล์ นั่งเฉยๆได้บ้าง
ไว้รอทุกอย่างพร้อม ออกตัวได้เต็มที่…อาจจะไม่มีเวลาพักหายใจหรือเงยหน้ามองท้องฟ้าไกลๆก็ได้

…มีเสียงขู่ ให้ระวังและเตรียมใจไว้หนาหูอยู่เหมือนกัน
เอาวะ….อะไรจะเกิด อะไรจะเป็นไปอย่างไหน ก็ต้องลอง!!!

บรรยากาศโดยรวมวันนี้ก็ดีพอควร เริ่มแรกก็ยังเกร็งๆ อีกซักพักคงดีขึ้นตามลำดับ
คิดถูกที่มีน้องฝน…มาด้วย
จึงพอมีอะไรให้แอบกดๆ อัพๆ เม้นท์ๆ คุยๆ เมาท์ๆไปเรื่อยๆได้บ้าง
ไม่งั้นอาจจะหงอยซึมลึก น้ำลายบูด ปากเน่า เฉาตายก่อนเลิกงาน

วันนี้จะว่าเบื่อก็ไม่เชิงนัก..
ยังดีที่ได้อยู่ตึกเดิม สภาพแวดล้อมเดิมที่ยังรู้ทิศและหาที่ทำอะไรได้เอง
ไม่งั้นคงมือสิบแปดด้าน…มากกว่่านี้

ยังไม่รู้ว่า… วันต่อไปงานจะเป็นยังไง
จะหนักหนา จะทำได้ไหม จะเกิดอะไรขึ้น ผู้คนที่ได้รู้จักกันจะเป็นยังไง
ชีวิตการทำงานจะเป็นอย่างไร…

แต่วันนี้ก็เริ่มต้นได้ดีพอควร ออกจากออฟฟิศด้วยความสบายใจในระดับหนึ่ง
วันข้างหน้ายังไม่รู้จะเป็นยังไง จะต้องเจอกับอะไร
คงพร้อมที่จะเจออะไรต่อไปในวันต่อไปเรื่อยได้

Back to work mode หรือ work โหด ก็คงต้องพยายามสู้ๆอีกครั้ง

….กลับถึงบ้าน เหนื่อยมากอย่างอธิบายไม่ได้
สงสัยเกร๊งกับการเริ่มงายวันแรกมากไปหน่อย 555

เพิ่งได้รับรู้สิ่งไม่ดี สิ่งที่ไม่อยากจะเชื่อ ยากที่จะเข้าใจ
ในอีกด้านกลับมีเรื่องที่ดีมากๆเกิดข็้นมาเืกือบจะพร้อมกัน
ความรู้สึกมันเลยไม่แย่นักเพราะไปมีความสุขและคิดแต่เรื่องดีๆเหล่านั้นแทน
ขอบคุณชีวิตทีี่ยังมีสิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นมาบ้าง…

หลายๆจังหวะ…ที่เกิดสิ่งที่ทดแทนบางสิ่งบางอย่างขึ้นมาแบบไม่คาดฝัน
ทำให้ชีวิตที่เหมือนจะแย่ลง กับ มีบางเรื่องมาชดเชยได้ทันเวลา
คล้ายๆกับวันที่โดนให้ออกจากงาน..ชีวิตเหมือนเค้งคว้างไปขณะหนึ่ง
แต่ในความเป็นไปขณะนั้น ก็ยังได้รับความช่วยเหลือ ได้โอกาสพอเหมาะพอดี

เหมือนจะแย่ที่สุด แต่ก็มีเรื่องดีๆฉุุดไว้
เหมือนกำลังจะดิ่งลงเหว กำลังล่วงลงไปนอนไร้ชีวิตและชีวา
แต่ก็มีมือที่มองไม่เห็นฉุดขึ้นมา ไม่แค่ดึงขึ้นมายังถีบให้ลอยขึ้นไปอีกต่างหาก
เราคงทำบุญ สะสมความดีมาแต่ชาติปางก่อนไ้ว้บ้าง
เจอเรื่องร้ายๆ แต่ก็เกิดเรื่องดีขึ้นในเวลาไม่ห่างกันนักเสมอ

คงเป็นสิ่งที่ทำให้เดินหน้าต่อไปได้อย่างต่อเนื่อง
…ความสุข บางทีก็ไม่ต้องวิ่งไปหาเอง
…ความสุข บางทีมันก็เข้ามาหาเอง หรือ มีคนพามาได้เหมือนกัน

ไม่รู้จะขอบคุณอะไรดี ขอบคุณพรหมที่ลิขิตให้เจอเรื่องดีๆท่ามกลางเรื่องที่แย่ๆ
หากวันนี้ไม่เป็นแบบวันนี้…ก็ไม่รู้จะอยู่ยังไง