วันเสาร์ยังตื่น 7 โมงเช้าโดยอัตโนมัติ
แถมตื่นมาแล้วยังตาค้าง ตื่นเต็มที่นอนต่อไปได้อีกต่างหาก
เหมือนยังง่วง พลิกตัวไปๆมาๆ หลับตา พยายามนอนต่อ…แต่ไม่สำเร็จหลับไม่ลง

สงสัยเริ่มชินและติดนิสัยการตื่นเช้าเสียแล้ว จริงๆวันนี้ตั้งใจจะตื่นซัก 10 โมงเช้า
เพราะตื่นเช้ามา 5 วันติด…เมื่อคืนก็ดึกพอสมควร
วันนี้กะจะนอนให้เต็มอิ่ม ชาร์ตแบต เติมพลังหลังจากตื่นเร็วแล้วรีบๆไปทำงานเสียหลายวัน
เหมือนผิดแผนเล็กน้อยก็ไม่เป็นไร ใจไม่อยากนอน อยากตื่นก็ปล่อยเลยตามเลย

เมื่อร่างกายปรับตัว ระบบการนอนเปลี่ยนไปแบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ…
แต่คงไม่ใช่นิสัยประจำถาวรหรอก วันต่อๆไปคงไม่ขยันตื่นเร็วกว่ากำหนดแบบนี้
วันนี้มีกิจกรรมพิเศษและภาระกิจหลายอย่าง
สติและความคิดมันคงกังวล…กลัวว่าจะตื่นสาย เลย ปลุกตัวเองล่วงหน้าเสียหลายชั่วโมง

ตื่นเช้า แต่ก็ไม่ได้ลุกจากที่นอนไปทำประโยชน์ หรือ ทำอะไรต่อยอดจากการตื่นแต่เช้า
นอนไม่หลับ แต่ก็ไม่ได้ขยับร่างไปไหน…
นอนหงายมองเพดาน หยิบอะไรใกล้ๆตัวมาเล่น
จะเปิดหนังสือแต่ตามันยังไม่ลืมเต็มที่ เห็นตัวหนังสือเบลอๆ เห็นรูปภาพมัวๆ
นอนปล่อยตัวอยู่กับที่…คิดอะไรยามเช้าแบบไม่ต้องเร่งรีบ หรือ มีกำหนดเวลา
ได้ยินเสียงนกร้องจากนอกหน้าต่าง คงมีนกหลายตัวบินมาเดินที่กันสาดเสียงฝีเท้าไม่เบาทีเดียว
นอนรับละอองแดดยามเช้า ที่ใครว่าดีต่อร่างกายและสุขภาพ
อากาศดีเช่นนี้ แต่เรายังเฉยชา นอนหงายอ้าขาต่อไป
รู้สึกชอบบรรยากาศแบบนี้…
แต่ก็ไม่คิดจะออกไปบิดขี้เกียจ เหยียดแขนให้สุดเหนือหัวหรือ ออกกำลังกายกับอากาศยามเช้าที่นอกระเบียง

หายใจลึกๆช้าๆค่อยสูดอากาศยามเช้า… นอนหงายไร้คนข้างกายแต่ไม่รู้สึกเดียวดาย!!!

อยู่ในช่วงเวลาที่จะลุกไปฉี่ยังขี้เกียจ
แค่อยากอยู่นิ่งๆเงียบๆฟังเสียงรอบๆตัว ไม่เปิดแม้วิทยุหรือทีวี

วางแผนสำหรับวันนี้อีกรอบ…อยากทำหลายอย่าง ต้องไปหลายที่
แต่ละจุดห่างไกล ใช้เวลาพอสมควร แถมยังพลาดและผิดแผนไม่ได้อีกต่างหาก

ผ่านการนอนนิ่งอย่างมีความสุข
วันนี้ท่าท่างอากาศดี เราก็อารมณ์ดีเป็นพิเศษ…

ที่หมายแรก….
ตึกแกรมมี่ รับบัตร I am what I amp concert ที่เพื่อนสุดเลิฟฝากไว้ตั้งแต่เมื่อคืน

มุ่งหน้าไปตัดผมร้านประจำ Juze’ ซอยเซ็นหลุยส์
รีบไปตัดผมให้มันเข้าทรงและเข้าที่เข้าทาง หลังจากไปจัดการยืดยาวมาเมื่ออาิทิตย์ที่แล้ว
ผมยืดใหม่ๆมันดูตรงๆไม่เป็นธรรมชาติ หน้าตาดูแปลกประหลาดไม่ชินตาตัวเองชอบกล

ไปถึงร้านเกือบเที่ยง…วันนี้โชคไม่เข้าข้าง ต้องรอคิวอีก 5 หัว เฮ้อ!!!!

รายงานตัว แจ้งสเตตัสและนำหัวเรียบราบไปให้พี่จุ๊สำรวจก่อนลงมือตัด…
ไม่แน่ใจว่าหัวเราที่ไปยืดมาอาจจะตัดยากขึ้นหรือเปล่า เอาหัวไปโชว์ผลงานให้พี่จุ๊รับรู้ไว้กอ่นขึ้นเตียงสระ
ระหว่างตัด…พี่จุ๊กลับไม่ชอบใจผมที่ผ่านการยืดมาซะงั้น
บอกว่า..ผมมันทื่อ เป็นแท่งตรง ยังไงไม่รู้ ไมชอบเลย เฮ้อ!!!
ช่างประจำตัวที่แสนรู้ใจ ไม่กด Like แต่่พยามตัดให้เข้าท่าที่สุด
เราอตุสาห์ทนนั่งเก้าอี้เจ็บง่ามตรูด ปล่อยให้คนเล่นหัวไปเกือบ 4 ชั่วโมง….โถ!!!!

…จริงๆก็ไม่ค่อยชอบยืดผมเท่าไหร่แค่ลองๆดู
ผมสั้นยืดไปก็อยู่ได้ไม่นาน เราซอยผม ไปตัดผมออกทุกเดือน…
พี่จุ๊บอกว่าตัดอีก 2 ครั้งที่ไปยืดมาก็หลุดไปเกลี้ยงแล้ว..
แต่เมื่อไม่เป็นที่นิยมและชมชอบ
เราก็เห็นดีเห็นงามที่จะไม่ไปยืดยาดกันใหม่ให้เสียเวลาและเสียเงินอีกต่อไป 555

ปล่อยให้มันฟู หัวโต เป็นตัวของตัวเองและเป็นธรรมชาติ(ลงโทษ) อย่างเดิมดีกว่า

ตัดผมเรียบร้อย เป็นทรงขึ้น เป็นผู้เป็นคน หน้าตาน่าจะดูดีขึ้น
แต่คนทักว่า…เหมือนไม่ได้ตัดมาซะงั้น ความยาวไม่แตกต่างจากก่อนตัด!!!
จริงๆเราก็บอกพี่จุ๊ว่า…ไม่เอาสั้นนะ ไม่อยากให้คนในแผนกแปลกใจ แปลกตา และแปลกหน้าเราไปมากกว่านี้
ตั้งใจให้พี่จุ๊ตัดให้เข้าที่และให้พอดูได้ไว้ก่อน.. ครั้งหน้าค่อยจัดเต็มที่

วันนี้ใช้บัตรเบ่ง stamp ครบ 10 ดวงเลยได้ตัดฟรี…ได้ยินพี่จุ๊กรี๊ดๆๆๆตามหลังมาไกลๆๆ 555

เรายังทำเวลาได้ดี เพิ่งจะบ่าย 3 โมง นั่งรถไฟฟ้าตรงดิ่งไป เซ็นทรัลชิดลมต่อ…
ระหว่างอยู่บนรถไฟฟ้า คนเกือบทั้งหมด ทั้งมาเดี่ยว มาคู่ มาหมู่ต่างนั่งกด iPhone ของตัวเอง
เราก็หยิบน้องฝนออกมากดเล่นเช่นกัน…
มันเป็นอุปทานหมู่หรือเปล่า…พอเห็นคนหยิบขึ้นมาแล้วต้องอยากหยิบตามด้วย
ทั้งๆที่ไม่มีอะไรจะอัพเดท หรือ อยากรู้เรื่องอัพเดทของใคร
หรือมันเป็นวิถีชีวิตยุค social network ครองโลก ที่จะนั่งกอดอกเฉยๆไม่ได้ต่อไปอีกแล้ว

ณ เซ็นทรัล ชิดลม…อยากไปเดินหาเสื้อเชิ้ต Defry ลด 50%
เอาไว้ใส่มาทำงานอย่างเรียบร้อยจนเพื่อนๆทักเกรียวกราวอีกซัก 1-2 ตัว
ต้องการเสื้อสำรองเพิ่มให้พอเพียงกับการส่งซักรีด…
เพราะความสามารถในการรีดเสื้อของเราต่ำกว่าเกณฑ์ของชาวไทยปกติมากนัก
เช้าๆต้องเบื่่อและทนรีดเสื้อว้ันละตัว..แบบรีดด้านหน้า ด้านหลังยับ รีดด่านหลัง ด้านหน้าเยินไปหมด
จีบ กลีบไม่พูดถึงเพราะเน้นและไม่คิดว่าต้องมี แต่รีบเสร็จผลงานกลับมีหลายกลีบได้โดยไม่ตั้งใจ

กว่าจะรีดเสร็จแต่ละตัวใช้เวลานานและใช้ความตั้งใจอย่างมาก…เหงื่อไหลเป็นทางเลยทีเดียว

เริ่มท้อใจกับการรีดผ้าทุกวัน จะให้รีดสำรองไว้ก่อน…ก็ขี้เกียจและไม่สามารถทนรีดต่อเนื่องได้แน่ๆ
ส่งไปรีดนอกบ้านแหละ สบายใจและสบายกาย ไม่ต้องเครียด ชุดละ 10 บาทเท่านั้น
ไม่ได้ใช้เงินฟุ่มเฟือยนะ แต่เราคงไม่เหมาะและไม่สันทัดกับงานบ้านพวกนี้จริงๆ

เกิดมารีดเป็นแต่เสื้อยืดสีเข้มๆที่รีดๆๆไถๆ 2-3 ทีก็พอ
มันไม่ต้องใช้ฝิมือและความปราณีตนัก ไม่ต้องเรียบมาก เพราะมองไม่เห็นอยู่แล้ว
พอทำงานที่ใหม่ วิถีชีิวิตหลายๆอย่างเริ่มเปลี่ยนแปลงไปตามสิ่งแวดล้อมใหม่
คงต้องค่อยๆปรับปรุงตัวและปรับใจไปเรื่อยๆ

…ชิวิตสาว office จริงๆนี่ลำบากจัง
เราแค่ใส่เสื้่อเชิ้ต กางเกงผ้าแค่นี้ยังเหนื่อยกับการซักรีดและจัดหาชุดมาใส่
หากต้องแต่ตัว แต่งหน้า ทำผม ครบเซ็ตเหมือนสาวๆคนอื่นคงกลุ่มใจตายห่าคร่า!!!

แค่นี้หละ…มากกว่านี้คงเกินงบและไม่ใช่พี่ เอ็ย ไม่ใช่เราแล้ว
อยากแต่งสวยๆเหมอืนกันนะ แต่หุ่นไม่ให้ ใจไม่รัก และ ไม่มีตังค์ 555

Defry มีเสื้อลดราคาสมใจแต่ไม่มีเสื้อแบบและผ้าที่โดนใจ
ร้านอื่นก็มีเสื้อที่ถูกใจ แต่ไม่มันไม่ถูก…ซื้อไม่ไหวตัวละเป็นพันๆ
ทนใส่เสื้อซ้ำไปซ้ำมา และพยามยามหัดรีบเสื้อให้เก่ง เร็วและเรียบกริบกว่านี้แล้วกัน
ไว้ไปเจอเสื้อเชิ้ต Super sale ที่ถูกและถูกใจ…แล้วค่อยๆทยอยซื้อสะสมไปเรื่อยๆดีกว่า

ห้างเซ็นทรัลชิดลม…ช่างหรู สินค้าก็ 2 มาตรฐานกับโลตัสเพื่อนสนิทและคุ้นเคยของเรา
ลูกค้าก็แสนจะไฮโซ…เราแต่งตัวปอนๆ เสื้อยืดตัวเก่าๆ กางเกงขาสั้นตัวเก่งสีซีดๆ
จะเดินดูอะไรต่อก็คงเสียเวลา เพราะใจไม่คิดและไม่กล้าจะซื้ออะไรในนี้อยู่แล้ว
ระหว่างรอเวลามาตามนัด
รีบๆเดินไปหาที่นั่งแอบซ่อนตัวจากผู้คนดีกว่า… เด๋วห้างเค้าจะเสียอิมเมจหมด!!!!

ภาระกิจหลักของวันนี้ คือ พารากอน ฮอลล์
เข้าร่วม “I am what I amp concert” 30 ปี ดอกไม้เหล็กเสาวลักษณ์ ลีละบุตร
บัตรฟรีที่ได้มาก่อนล่วงหน้าวันเดียว…แต่ก็ไม่พลาดและไม่ผิดหวังกับการจัดหาให้จากเพื่อนเลิฟตลอดกาล

ที่นั่งสมฐานะบัตรฟรีและอยู่่ในตำแหน่งที่ไม่น่าเกลียด
ริมซ้ายมาหน่อยแต่ก็มองเห็นเวทีได้ชัดแจ่ม
แม้ไม่ใช่ VIP หรือเป็นผู้หญิงแถวหน้าๆ ได้เท่านี้ก็พอใจหาใดเปรียบ
เพราะมีข่าวหนาหูว่าบัตรหายากไม่ใช่เล่น …ของฟรีดีๆก็ยังมีในโลกนี้นะ หุหุ

20120603-213623.jpg

20120603-213643.jpg

คอนเสริต์เริ่มช้ากว่ากำหนด เกือบ 2 ทุ่มตามคาด….
Amp ร้องเพราะมากตามนิสัย เหมือนกับลิปซิงค์เชียว ก็ฝีมือขนาดนี้ร้องมามากว่า 30 ปีแล้วนี้!!!!

ภาพรวมเราว่า…มันไม่สนุกนัก Guest ก็ธรรมดาไม่กรี๊ด (ความเห็นและความรู้สึกส่วนตัว)
7 สาวน้อยวง Seven, ศักดา อินคา และ พี่กบ ปาติหาน
แอบหวังว่าจะได้เห็น สาว สาว สาว ครบทีมงานใหญ่ 30 ปีนี้ แต่ก็ต้องผิดหวัง
คงเป็นเรื่องทางธุรกิจที่คนที่สนิทกันรักกัน…แต่ดันอยู่ต่างค่ายต่างรายการ
การจะมายืนร้องเพลงบนเวทีเดียวกันคงเป็นเรื่องยากและลำบาก
…เสียดาย แต่ก็เข้าใจสถานการณ์
แม้พี่แอมไม่ได้อธิบายว่าทำไม ไม่มี สาว สาว สาว พร้อมหน้าวันนี้ แต่เหมือนทุกคนเข้าใจดีนะ

แฟนเพลงทุกคนคงคาดหวังว่าจะได้เห็น the return of sao sao sao บนเวทีคืนนี้
พี่แอมก็ย่อมรู้ถึงความต้องการของทุกคน
แม้ไม่มีเหตุผลตรงๆและชัดเจน พูดอ้อมไปอีก 5 แม่น้ำให้คนดูเข้าใจกันเอาเอง
แต่ก็พูดถึงความสัมพันธ์และสำคัญของอีก 2 สาวไว้อย่างมากมายและซาบซึ้งใจ

เราสรุปเอาเองได้ว่า… รักกันมาก่อนเป็นสาว สาว สาว แต่พอวงแตกก็ยังรักและเข้าใจกันไม่เปลี่ยนไป
แต่จะให้มาขึ้นเวที ร้องเพลงด้วยกันอย่างเป็นทางการคงไม่มีทางว้อย
พี่แอมคงอยากบอกตรงๆและสั้นแค่นี้ …

วันนี้ AF9 เข้าบ้านวันแรก…ครูปุ้มไม่มีทางมาได้แน่นอน

รอกันต่อไปว่าเมื่อไหร่จะได้เห็น สาว สาว สาว ของแท้บนคอนเสิร์ตไหนซักแห่ง

ตัวเป็นๆไม่ได้มา แต่ก็มีคนร้องแทน และมีเพลงสาว สาว สาว โชว์หลายเพลง
ผิดหวังอย่างออกนอกหน้า เพราะอยากเห็น original version มากกว่านัก

แอมร้องเพราะมาก เพราะจับใจโดนใจไปเกือบทุกเพลง…
มีทั้งเพลงใหม่ เพลงเก่า เพลงเก่ามากๆๆ เพลงดังมากและเพลงไม่ดังเลย
หลายๆเพลง..ร้องตามแล้วน้ำตาเกือบไหล มันออกมาซึมๆ เพราะเนื้อเพลงหลายท่อนมันกระแทรกเข้าไปในหัวใจ
เก็บอาการไว้ เพลงมันก็แต่งออกมาแบบนี้แหละ…อย่าอิน หรือ คิดว่ามันเป็นเพลงที่แต่งให้เรา 555

ร้องเพลงเยอะมาก แต่ก็เน้นพูดมากไปหนอย (ความเห็นและความรู้สึกส่วนตัว)
ก็เข้าใจได้ว่า แก่ประมาณนี้แล้ว 47 ปีอายุพี่แอมเค้า!!!
ร้องเสร็จจึงต้องพูดยาวๆ หันไปจิบน้ำ จะได้พักหายใจ พักปอด พักเสียง ชั่วขณะ
หากร้องต่อเนื่อง…คงขาดใจ หรือ ไ่ม่ก็เป็นลมเสียก่อน

เมื่อร้องจบ 1 ชุดต่อเนื่องก็จะมีช่วงพักยาวๆตามสคริป
ให้หยุดพูดความในใจ ความรู้สึกที่มีต่อเพลงหรือคนที่แต่งเพลงให้ ขอบคุณใครๆต่างๆนานา บลาๆๆ
ค่อยๆเล่าความเป็นไปและที่มาของเพลงที่ร้องผ่านไปเสียประทับใจและเสียนานเกินปกติ…
มันเลยเหมือนหยุดจังหวะ มันกลายเป็นไม่ต่อเนื่องในอารมณ์ไปหน่อย (ความเห็นและความรู้สึกส่วนตัว)

เหมือนเป็นแฟนเพลงที่เห็นแก่ตัวและเอาแต่ได้ไปหน่อยเนอะ่555

ก็พี่แอมเค้าประกาศว่า..ร้องสด 100% โน แสตนอิน หรือ ลิปซิงค์จ้า
ปรบมือให้…กับความเป็นมืออาชีพและสปิริต ไม่เหมือนพี่เบิร์ดร้อยรอบแต่ไม่ร้องสดซักเพลง 555
พี่แอมก็ประกาศต่อหน้าแฟนในฮอลล์…ยอมรับว่าแก่และคอนเสิร์ตวันนี้เหนื่อยมากๆ
ออกไมค์บอกให้คนช่วยร้องด้วย หากช่วงไหนพี่ย้วย หรือ หย่อนๆไปบ้าง (ไม่รู้เรื่องจริง หรือมุก)
แฟนๆเข้าใจและรับได้…เพราะทุกเพลงนั้นไม่ต้องขอคนก็ร้องตามกันลั่นอยู่แล้ว

ชอบพี่แอมร้องเพราะได้อารมณ์มากทุกเพลง… เหมือนฟังจากแผ่นเสียงชั้นดี
คนที่มาดูด้วยหันมากระซิบว่า…
แอมเคยสัมภาษณ์ว่าเวลาร้องสดในคอนเสิร์ตจะต้องหยุดให้คนดูร้องบ้าง
…เดี๋ยวคนจะหาว่า ลิปซิงค์ซะ 555

หรือเรามิใช่ แฟนคลับตัวจริง เป็นแฟนเพลงเฉพาะกิจ เลยไม่อินจัดและไม่กรี๊ดไปทุกสิ่งอย่างมั๊ง
คนอื่นๆเค้าก็กรี๊ดกร๊าด ขำฮา สนุกสนานกันตลอดงาน
เราก็อินกลางๆ ขำเสียงดังกับมุกเด็ดและมุกสยิว
ร้องตามได้เกือบทุกเพลง ร้องตามตลอด กรี๊ดบ้างบางจังหวะ แอบหาวเป็นช่วงๆ

เป็นคอนเสิร์ตคุณภาพและคุ้มค่ากับการรอคอยนะ…..
แต่เหมือนมันไม่สุดขีดไม่มีช่วงพีคมั๊ง!!!! (ความเห็นและความรู้สึกส่วนตัว)

เลิกงาน 5 ทุ่มกว่า… เราว่า ไม่สนุกเท่าที่หวัง แต่ไม่ได้แย่หรือผิดหวังจนรับไม่ได้
ร้องเยี่ยม ฝีมือเริ่ด คุณภาพคับแ้ก้ว แต่บางทีอายุก็ฉุดให้เต็มที่ไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว

สนุก แต่ ไม่ สุดขีด…แล้วกัน (ความเห็นและความรู้สึกส่วนตัว)
“I am what I amp…” “ไอ้มื้นท์ อีส ไอ้มิ้นท์เช่นกัน!!!!”