เบลอบอลหรือเปล่าวันนี้
* ตอนเย็นนั่งรถจะไป MRT อโศกเหมือนทุกวัน…
พอขึ้นรถเมล์ปั๊บก็รีบหลับปุ๊บตามวาระ เพราะน่าจะใช้เวลาเดินทางเกือบ 30 นาที
หลับจริงๆ ไปได้ปิดตาพักสายตานะ…ทำแบบนี้ตลอดขอใช้เวลาบนรถติดงีบเอาแรงบ้าง
ก่อนจะหลับรู้สึกเหมือนการจราจรหน้าตาดี ลมก็พัดมาอย่างอบอุ่น
แต่พอรู้สึกตัวอีกที….ว้า ฮ้า เลยป้ายแล้วคร่า ไม่น่าเชื่อ!!!!!
รถมันไม่ติด เคลื่อนที่ต่อเนื่องอย่างคล่องตัวจนมาถึงเร็วกว่าที่เคยและที่คาก
พอรู้สึกและรู้ตัวว่าเลยป้ายมาแล้ว
สะดุ้งตื่นเต็มตัว..เอางัยดีวะ
โชคยังดีที่วันนี้นั่งรถร่วมฯ คงไม่ยากหากจะเดินไปขอความเห็นใจและขอสิทธิพิเศษสักหน่อย
รีบเดินไปหากระเป๋าที่นั่งเกาะอยู่ด้านหลังคนขับ…กระซิบเบาๆขอความปราณีและเห็นใจ
ขอลงนอกป้ายซักครั้งนะคะ….
ไม่ได้ตั้งใจจะรบกวน พอดีนอนหลับเพลินจนเลยป้ายคร่า!! 555
คนขับหน้าดุๆและกระเป๋าหน้าตาไร้อารมณ์…กลับเปิดประตูให้ลงด้วยความเต็มใจ
ตอนแรกที่แอบกลัวและแอบเกร็งไว้…ว่าจะโดนประจานเสียงดังกลับมาหรือเปล่า
สิ่งที่ได้รับ…
กลายเป็นความช่วยเหลือด้วยความมีน้ำใจ…
ดังนั้น..อย่าตัดสินคนด้วยหน้าตา ท่าทาง และ ความรู้สึกอีกนะ!!!!

*MRT สถานี เพชรบุรี หรือ แยกอโศกมักแน่นหนักหนา
ประมาณว่าต้องรออย่างน้อย 2 ขบวนถึงจะเดินเรียงแถวยัดเยียดเข้าไปในขบวนได้
น่าจะเป็นสถานีเดียวที่แถวรอยาวและคนแน่นที่สุด เพราะสถานีต่อจากนี้ไปคนออกมากกว่าคนเข้าในช่วงเย็นๆนะ
วันนี้เช่นกัน คนแน่นตามปกติ ยืนต่อแถวจนรถขบวนที่ 2 มาถึงได้แทรกเบียดเข้าไปในตัวรถได้
แต่วันนี้กลับโชคดี เพราะถึงสถานีพระราม 9 มีคนเดินออกไปมากมาย
เราได้ที่นั่งอย่างไม่คาดคิดมาก่อน และเหมือนขบวนรถจะว่างและโล่งกว่าทุกๆวัน
กำลังนั่งเพลินๆ ถึงสถานีต่อมา จำชื่อไม่ได้แล้วหละ
มีสาวนางหนึ่ง นุ่งชุดแซกสั้นเหนือเข่าขึ้นมาเล็กน้อย ชุดรัดรูปสีดำๆพริ้วสวยพอประมาณ
หน้าตาก็ดูเข้าท่าไม่น่าเกลียด มายืนเกาะที่จับกลมๆอยุ่ตรงหน้าเรา
ไม่ได้สนใจหน้าตา หรือ อะไรเท่าไหร่ ….
แต่ที่มองอย่างตั้งใจ คือ ชุด และ ท้องของเธอ หุ่นเธอก็อวบพอประมาณ
…..แต่ชุดที่รัดรูปมันทำให้เห็นท้องยืนออกมาชัดเจน
นาง “ท้องอ่อนๆ” หรือ “อ้วนลงพุง” กันฟะ!?!?!?!?
เอายังไงดี…นางมายืนตรงเกาะราวอยู่ตรงหน้าเราพอดีเป๊ะ!!!
จะลุกให้นั่ง….หากนางไม่ได้ท้อง นางจะอายและค้อนเราหรือเปล่า???
หากนั่งต่อไป…เพราะคิดว่านางอ้วน แต่คนอื่นๆที่นั่งอยู่ถัดออกไป
….จะมองว่านางท้อง และ มองว่าเราเห็นแก่ตัวเปล่าวะ????

ตัดสินใจเลือกสายตาคนส่วนใหญ่ดีกว่า….ลุกให้นางนั่งซะ!!!
นางรีบบอกทันทีว่า ‘ไม่เป็นไรคะๆๆๆๆ’ หรือ นางไม่ได้ท้องจริงๆฟะ
….การลุกให้นั่งครั้งนี้ก็ทำให้เราสบายใจมากกว่านั่งลุ้นต่อไป
และส่งซิกให้นางด้วยว่า….ชุดนี้อย่าใส่มาอีกนะ มันเหมือนคนท้อง (หากนางยังไม่ได้ท้องนะ) 555

*ขึ้นนจาก MRT ก็มาต่อรถตู้ทึ่ Central ลาดพร้าวอีกครั้ง
วันนี้แปลกมาก…ผู้โดยสารไม่เต็มรถเอี๊ยด แถมคนขับก็ไม่ขับแช่รอรับคนทุกๆป้ายเหมือนคันอื่นและวันอื่นๆ
ส่วนใหญ่จะส่งคนลง ไม่มีคนขึ้นเพิ่มมาเติม
ที่นั่งค่อยๆทยอยว่างลงเรื่อยๆ คนขับก็ไปต่อแบบไม่สนใจจะหาคนมาเพิ่ม
…เหลือ 2 คนสุดท้ายที่ BIG C
และไม่มีวี่แววว่า จะมีคนขึ้นเพิ่มและคนขับจะ(อยาก)รับใครเพิ่มเช่นเคย
เหลือ เรา และ พี่อีกคน ที่นั่งติดกันอยู่ที่แถวหน้าสุด…
เกือบ 1 ทุ่มครึ่ง มืดมาก และเริ่มเสียวๆ
คงแอบลุ้นกันทั้งสองฝ่ายกระมัง ว่า
…ใครจะลงก่อน???
…จะเหลือใครนั่งเดียวต่อไป!!!
ลุ้น ลุ้น ลุ้น กระสับกระส่ายบ้าง แอบลอบสังเกตุกันไปเรื่อยๆ
ก่อนที่เราจะถึงที่หมายก่อนในที่สุด….
แอบคิดในใจ…ถ้าเหลือเราคนเดียวจะไปต่อคนเดียวให้ถึงปลายทางแบบไม่เห็นต้องคิดกังวลใดๆ
หรือ ลงไปพร้อมเพื่อนด้วยความรู้สึกไม่มั่นใจหากจะนั่งต่อไป 555

โชคดีที่ลงก่อน เลยไม่ต้องคิดต่อ….
ช่วงนี้ยิ่งเบลอบอลไม่อยากคิดอะไรๆมากมายด้วย