เย็นนี้ลองนั่งรถตู้สายตรง…จากหน้าประตูน้ำรวดเดียวดูบ้าง

20120623-112318.jpg

เราขึ้นไปนั่งริมกระจกแถวที่สองเป็นคนแรกๆ…
สักพักมีผู้ชายวัยกลางคนผิวสองสีรูปร่างสันทัดมานั่งข้างๆ
เค้าไม่ได้เบียดเสียดเราทางกายภาพ แต่เค้ายัดเยียดความไม่สบายกายให้เราเป็นอย่างมาก
เนื่องจาก…กลิ่นบุหรี่ที่ออกมาจากร่างกาย
ไม่แน่ใจว่าได้สูบแบบสดๆร้อนๆเพิ่งทิ้งก้นบุหรี่ไปก่อนที่จะก้าวขึ้นรถ
หรือ กลิ่นมันสะสมจนกลายเป็นกลิ่นตัวก็ไม่รู้ แต่มั่นใจว่าเค้าคงไม่ได้ฉีดน้ำหอมกลิ่นบุหรี่แน่นอน
กลิ่นบุหรี่เหมือนออกมาจากรูขุมขนตามร่างกายแน่ๆ
เราก็ไม่ใช่คนแพ้กลิ่นบุหรี่มากนัก แต่คงสถานที่ในรถตู้มันแคบ อากาศถ่ายเทไม่ได้
แอร์ก็ไม่เย็น ไม่มีตัวช่วยใดๆทั้นั้น
กลิ่นเหม็นมันเลยกระจายวนเวียนอยู่รอบๆตัว…
เหมือนจะเป็นลม หายใจไม่ออก พยายามหายใจลึกๆแรงๆ
นั่งเฉยๆเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น มองวิวนอกหน้าเบี่ยงเบนความสนใจก็ไม่สำเร็จ
เพราะวันนี้รถดันติดพอควร
บรรยากาศและภาพภายนอกรถจึงไม่ดึงดูดใจนัก
อยากจะหลับไปให้พ้นๆแต่ก็ทำไม่ได้อีก
เค้าคงรู้ตัว และ รู้ว่าตัวเองปล่อยกลิ่นออกมา…เพราะพยายามนั่งห่างๆเราออกไปเหมือนกัน
ไม่ได้รังเกียจ หรือ แสดงความรังเกียจออกนอกหน้าไปนะ
พยายามทนและต่อสู้ต่อไป….คิดว่าเค้าคงไม่ตั้งใจ จะ ห้ามกลิ่นเหมือนกลั้นหายใจคงทำไม่ได้

ถึง Central ลาดพร้าว ชายหนุ่มผิวดำแดงพาร่างและกลิ่นกายที่ไม่เหมือนใครและไม่มีใครอยากมีลงจากรถตู้ไป
เราถอยหายใจ จะได้สุดหายใจเต็มๆปอดได้ซักทีกลังจากนั่งเกร็ง หายใจเข้าน้อยครั้งจนเหมือนจะเป็นลมมาเกือบครึ่งชั่วโมง
ชายหนุ่มผิวขาว ร่างท้วมๆที่นั่งติดริมหน้าต่างใกล้ประตู เขยิบเข้ามาแทนที่คนที่จากไป
หนุ่มอวบๆคนนี้ไม่มีกลิ่นบุหรี่ติดกายตามมาด้วยแต่อย่างไร
แต่มีกลิ่นอันไม่พึงประสงค์อันอื่นตามมาแทน….กลิ่นเท้า!!! เหม็นมาก
เราแม่ง เหมือนเสือลงไป จระเข้เข้ามาใกล้แทน ไม่รู้จะวิ่งหนีไปไหน
ได้แต่นั่งหันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างแบบทำใจ และหายใจเข้าให้น้อยๆและไม่ต้องบ่อยครั้งต่อไป

ไม่สามารถประเมินได้ว่ากลิ่นของใครเหม็นและทรมานเรามากกว่ากัน
มันมาทับซ้อนต่อเนื่องกันแบบไม่เว้นจังหวะเลยค่อนข้างโคม่า
มันคนละกลิ่น และเรายังมึนและกลิ่นเก่ายังไม่ทันเจือจาง
กลิ่นใหม่ที่รุนแรงไม่ต่างกันก็สะบัดเข้าจมูกตามมาติดๆอากาวมันเลยยิ่งร่อแร่ เรียกว่าทรุดหนักกว่าเก่าก็ว่าได้
เหมือนโดน 2 หมัดซ้อน ซ้ายตรงเต็มจมูก ตามด้วยอัพปอร์คัทซ้ายอีกหมัด
เราเลยสะบักสบอม มึนค้าง
หมดกำลังจะสู้ได้แต่ประคองตัวเอง อดทนและเอาตัวให้รอดให้ได้ เพราะมันไม่มีที่ให้วิ่งหนีไปไหน

วันนี้เกิดเรื่องกลิ่นไม่เร้าใจตลอดการเดินทาง..ถึง 2 เรื่องซ้อน
แถมยังเป็นวันที่รถติดมากกว่าวันก่อนๆอีกต่างหาก….
แทบจะไม่อยากหายใจ อากาศในรถก็น้อยอยู่แล้ว แอร์ก้ไม่ได้เย็นฉ่ำช่วยระบายอีกต่างหาก
ต้องนั่งต่อสู้กับกลิ่นบุหรี่และกลิ่นเท้าอยู่เกือบ 1 ชั่วเต็ม
เวียนหัว ปวดสมอง อึดอัดมาก…
อดทนอยู่กับสิ่งยั่วนี้ให้ได้ เพราะคนทั้งสองคงไม่ได้ตั้งใจจะแกล้งหรือ ทดลองใจเรา

เฮ้อ…พอลงจากรถตู้ รีบสูดหายใจลึก 3 ครั้งทันที
เหมือนขาดอากาศปลอดโปร่ง อากาศถ่ายเทได้มานาน….
ก่อนจะเสียสมดุล หมดสภาพไปมากกว่านี้….
วันนี้ร่องแร่งจริงๆกว่าจะถึงที่หมาย สู้ไม่ไหวจริงๆ