วันนี้ 3 ทุ่ม
ชักจะหนักขึ้นทุกวันแล้ว
เป็นอีกวันที่เหมือนไม่มีงานเป็นชิ้นเป็นอัน
งานเข้ามาแบบกระปริบกระปอยอย่างไม่ขาดช่วง
นั่งทำงานไปเรื่อยๆ งานนี้เสร็จ ต่ออีกงาน
เอาให้หมดภายในวันนี้ ไม่อยากพอกหางหมู
เงยหน้าขึ้นมา นั่งนิ่งๆ อยากกลับบ้านแล้ว…เพลีย!!!

แถมยังได้รัมมอบหมายงานสำคัญและกระทันหัน
มีโอกาสที่จะอดไปฮ่องกงอีกต่างหาก
จะดีใจ หรือ ผิดหวังดี….
…งานเข้าจะได้ปฏิเสธไปได้อย่างเต็มปาก
…แต่ก็เสียดาย เพราะคงไม่เหลือใครไปเที่ยวฮ่องกงด้วยแล้วมั๊ง
…แต่ถ้าไปแบบ มีงานคาแบบนี้ก็ไม่สบายใจอีก

เฮ้อ!!!
รอดูพรุ่งอีกวันหละกัน

ระหว่างกลับบ้าน…วันนี้ไม่รู้สึกเหนื่อยกับงานซับซ้อนที่ทำมาทั้งวัน
กลับรู้สึกสับสนแทน เหมือนรู้สึกมวลๆในท้อง
สงสัยทุกอย่างคงถึงเวลาจบบริบูรณ์จริงๆ
เสาไฟข้างทางถนนส่องนำทางแบบสลัวๆ …
เหมาะสำหรับการเดินคิดอะไรคนเดียวเงียบๆ
….หากน้ำตาไหลออกมาคนที่เดินสวนทางคงไม่ทันสังเกตุเห็น

เรื่องหนึ่งที่ไม่เคยคิดว่าจะเกิดขึ้นเลยจริงๆ ไม่คิดว่าจะวันๆนี้จะใกล้มาถึง
ความสัมพันธ์ที่ไม่เหมือนเดิม เพราะความรู้สึกที่เปลี่ยนไป…
มันเป็นสิ่งที่ไม่คาดคิด แต่ก็ไม่สามารถทำเหมือนเดิม
เพราะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้
…ความซื่อสัตย์ต่อความรู้สึกของตัวเอง
การไม่สามารถแกล้งทำให้ปกติได้ต่อไป
คงทำให้บางอย่างเปลี่ยนไป
และ คงกลับมาเป็นเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้ว (ในเร็วๆนี้)

หากเป็นคนแกล้งทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้บ้าง…เรื่องนี้อาจไม่เป็นแบบนี้
ยิ่งรักกัน ยิ่งเสียความรักได้ยาก แต่ก็เรียกกลับคืนมาได้ยากเช่นกัน