เจ็บคอมากมา 2 วัน ตอนแรกคิดว่าอักเสบจากการกรี๊ดสลบอย่างลืมตัวที่ J20 Concert
ผ่านมา 2 วันอาการยังไม่ทุเลาไปตามกาลเวลาแถมยังสำแดงเดชหนักขึ้น
เหมือนจะมีไข้ผสมมาด้วย ปวดหัวมึนๆ ตัวรุมๆ หน้าซีด ปากแห้ง
หัวหนัก วังเวงวินเวียน ร่างกายทรงตัวตรงยาก อยากนอนหงายๆมากกว่า
จะเพราะเปิดแอร์นอนจนเที่ยงเมื่อวานหรือเปล่า…
เผลอไปปรับแอร์ประมาณไหนไม่รู้ตัว กลายเป็นว่าแอร์ตกลงใส่ตัวเต็มๆ

เฮ้อ!!! อาการเหมือนทอนซิลอักเสบจะกำเริบหรือไร ไม่นะๆๆๆๆ!!!!!!

อย่าเป็นนะ ตอนนี้ไม่มีประกันเบิกจ่ายให้ไปนอนห้องพักหรูในรพ.เอกชนแล้วนะ
หากป่วยคงต้องไปนอน ภูมิพล หรือ จุฬา ตามฐานะและตามสิทธิ์ประกันสังคมที่มี

อาการยังไม่หนัก แค่ประมาณไม่ค่อยสบายตัว
เหมือนได้รับสัญญาณเตือนให้เตรียมรักษาตัวและพักผ่อนบำบัดอาการเบื้องต้นไม่ให้กำเริบรุนแรง
วันนี้มันตึงตามร่างกายทั้งวัน สมองเหมือนทำงานช้ากว่าปกติ
อยากหยุด อยากพัก แต่ยังทำไม่ได้…
ทั้งเพิ่งหยุดยาวมา ทั้งยังเป็นพนักงานใหม่ซิง และ ทั้งงานเยอะมากๆๆๆๆๆๆ
เฮ้อ!!!! ช่วงนี้ไม่มีสิทธิ์ป่วย และ ห้ามป่วยโดยเด็ดขาด

อยู่อย่างคนไม่มีสิทธิ์แบบนี้ก็ดีนะ จะได้คอยประคบประหงมตัวเองให้มากๆ
เวลาเริ่มป่วย หรือ ป่วยเบื้องต้นๆจะได้พยายามรักษาและบำรุงตัวเองไม่ให้ป่วยหนักขึ้น
เมื่อก่อนเบิกได้ ไม่สบายก็ไปรีบไปหาหมอ แต่ก็ไม่ได้ดูแลตัวเองมากมายนัก
ยาก็ไม่คอ่ยกิน ไม่ค่อยพักผ่อน ไม่นอน ไม่ดูแลร่างกายตัวเองเพราะไม่ห่วงอะไรมาก
ไม่หายก็ไปหาหมอต่อได้ ไม่ดีขึ้นก็ไปหาหมอิก ปล่อยตัวตามสบายไม่ห่วงอะไร
เมื่อก่อนจึงป่วยมากหายยากเป็นวัฐจักรเช่นนี้เสมอ….
ป่วยทีไรบานปลาย หายช้า เรื้อรัง รักษายากลำบาก ทุกที
ตอนนี้ต้องดูแลตัวเองมากขึ้น ไม่อยากเสียตังค์หาหมอเอง
ต้องพยายามบำบัดเบื้องต้นให้ดีที่สุด เริ่มออกอาการหรือเริ่มไอจาม มีสัญญาญไม่ดีออกมา
ก็รีบบำบัดตัวเองเบื้องต้น รักษาด้วยตัวเองโดยไม่ต้องพึ่งหมอ
เน้นการพักผ่อนมาก รีบประคับประคองตัวเองให้ป่วยหนัก รื้อรังต่อไป…

วันนี้กลับบ้านเป็นคนสุดท้ายของแผนก…ไม่ใช่งานเยอะนะ
แต่รถมันยังติดแน่นเลยไม่อยากลงไปจม หรือ ปะปนอยู่กับคนหมู่มากบนท้องถน
เลยนั่งรอ ทำอะไรโน่นนี่รอเวลาซัก 1 ทุ่ม
แล้วจะค่อยๆย้ายร่างอันไม่แข็งแรงและสติอันไม่สมประกอบกลับบ้าน

เพื่อนๆที่มักครองตำแหน่งเจ้าประจำกลับดึกและหัวหน้าใหญ่สุดๆๆต่างเรียงแถวกันกลับบ้าน
เนื่องมากจากว่า… Outlook ระบบล่มใช้งานไม่ได้ จะนั่งอยู่ต่อไปก็ทำงานไม่ได้
ไม่มีใครอยากเสี่ยงรอ แยกย้ายทางใครทางมันตั้งแต่หัวค่ำ
เราก็เห็นงานด้วยว่า กลับบ้านดีกว่า…
สถานการณ์ทางนี้ยังไม่มีใครให้คำตอบได้ว่า มันจะกลับมา connect ได้ตอนไหน
แต่แอบมองออกไปนอกหน้าต่าง… เอกมัยมุ่งหน้าพระรามเก้า ติดยาวมองไม่เห็นหางแถว!!!
เราจะเดินตามไปบ้างก็น่าจะยังไม่สมควร รอดูสถานการณ์การจราจรยามเย็นอยู่เบื่องสูงต่อไปซักพัก

ทุ่มกว่าๆออกเดินทางกลับบ้านบ้างดีกว่า…
อยู่คนเดียวมันยิ่งเหงา อยู่เงียบเดี๋ยวกลับไปคิดถึงเรื่องเดิมๆอีก
เดินหนาวๆ ร่างกายรุมๆ เหมือนสมองโหวงเหวงกลับบ้านไปเรื่อยๆดีกว่านั่งอยู่เดียวดาวบนชั้น 32
มาถึงป้ายรถเมล์ทีเดิมเกือบทุ่มครึ่ง … มีคนหน้าตาคุ้นเคยรอสาย 26 อยู่เช่นเดิม
รถสาย 26 ยังห่างเหินและต้องรอคอยเช่นวันก่อนๆ
…ผ่านไปเกือบ 20 นาทียังไม่มีวี่แววว่าจะมาเกยที่ป้าย
คนป่วยเหมือนไม่มีแรง ร่างกายมันทรงตัวไม่ค่อยนิ่ง อยากหาที่พักพิงมากกว่าการยืนนานๆ
เลยเดินเลี่ยงไปนั่งบนเสาห่างจากป้ายรถเมล์ไปพอประมาณ…
ด้วยการรอคอยอย่างไม่รู้ชะตากรรมและกำหนดเวลาอะไรไม่ได้ย่อมนำมาซึ่งความเบื่อและเหนื่อย
หยิบ น้องฝนออกมาจิ้มเล่น จะได้ลืมความรู้สึกไม่สบายตัวและเพลินกับการรอคอยบ้าง
เปิด pantip.com แวะเช็คกระแสเรื่องในบ้าน AF9 เสียหน่อย…
ก้มหน้าอ่านกระทู้ต่อเนื่องอย่างเพลินจนลืมตัว
…เงยหน้าขึ้นมาอีกที
คนที่ป้ายรถเมล์หายไปหมดเกลี้ยง มองไปข้างหน้าก็ไม่เห็นท้ายรถเมล์สาย 26 แต่อย่างไร
แสดงว่ารถเมล์มาจอด และ ผ่านไปนานพอสมควร
ช่วงเวลาที่เราก้มหน้าอ่านกระทู้อย่างมีสมาธิ ไม่ทันเห็นเลยซิเนี่ย
…ว่ารถเมล์มาจอดแล้วใครๆก็จากไปกันหมดสิ้นๆๆๆๆ

เฮ้อ!!!! อยากจะรอ้งกรี๊ดออกมาดังๆ
อะไรวะ!!!! เสียสมาธิไปแปปเดียวเอง สงสัยตั้งใจอ่านมากไปหน่อย รถมา-รถไปยังไม่รู้และไม่เห็น
กรี๊ด!!! คนที่รอทีป้าย ก็น่าจะจำกันได้ ทำไมไม่เรียกเราด้วย?????
ว้อย++++

ไม่ปรี๊ด ไม่เครียด ไม่โวยวาย ไม่เหนื่อย เพราะเราผิดเอง จะไปโทษคนอื่นใดได้อย่างไร…
ทำอะไรไม่ได้ก้มหน้าก้มตารอต่อไปอย่างเดียวดายอีกครั้ง
ณ ป้ายรถเมล์ มีแค่เราและความมืดเท่านั้น
ร่างกายเริ่มไม่ดี อาการป่วยยังทรงๆ สมองยังอยากพัก อยากกลับบ้านไปนอนใจจะขาด
อยากร้องกรี๊ดในใจบ้าง…ไม่น่าพลาดรถคันก่อนหน้านี้เลยกรู
แล้วนี่ต้องรออีกนานแค่ไหน กว่า คันต่อไปจะมาถึงเนี่ย!!!!!

รอ รอ รอ อย่างอดทน จน 20.30 ไม่มีวี่แววว่ารถเมล์ สาย 26ก จะมาหาอีกรอบ
หรือ คันที่ไปก่อนหน้านี้ จะ เป็น รถเมล์คันสุดท้าย แงๆๆๆๆ
ไม่รอแล้ว โบก Taxi กลับบ้านก็ได้ 555

กลายเป็นว่าวันนี้นั่ง Taxi มา Office และ กลับบ้าน
สบายตัว แต่ หมดค่า Taxi ไปเกือบ 300 บาทเพราเรื่องไม่เป็นเรื่อง
ตอนเย็น เพลินกับการอ่านกระทู้ใน Pantip จนรถผ่านไปโดยไม่รู้ตัว
ตอนเช้า ตื่น 8.30 จะไปทำงานทันได้ยังไง ต้อง Taxi ขึ้นทางด่วนเท่านั้น
…ทั้งเช้าและเย็น ต้องกลับ Taxi อย่างไม่มีทางเลือก แต่ความผิดและต้นเหตุมาจากตัวเองทั้นสิ้น

ไม่ได้ใช้เงินฟุ่มเฟือย หรือ ทำตัวเป็นคุณหนูนั่งแต่ Taxi เท่านั้น
เฮ้อ!!! เสียดายตังค์จังเลยคร่า