อาทิตย์นี้…หัวหน้าดาวคนสวยก็ไปเทรนนิ่งขั้นแอดวานซ์อีก
เราเลยได้งาน 2 เด้งแบบดับเบิ้ลแอคชั่นไปเลย
มะรุมแบบไม่ได้วางมือหรือแอบอู้
ไม่ได้ร่าเริงเวลานายไม่อยู่เหมือนคนอื่นเขา
นี่แค่วันแรกก็ลมแทบใส่แล้ว เริ่มต้นโหมโรงวันแรกของสัปดาห์แบบหน้าแทบมืด

ช่วงนี้ป่วยได้…แต่ห้ามหยุดห้ามตายนะ
ป่วยสะสม ยังไม่หายสะบั้นก็หยุดพักไม่ได้
จะป่วย จะนอยด์ จะเพลียต้องก้มหน้าก้มตาทำงานตามความรับผิดชอบต่อไป

วันนี้งานสุมทรวงตลอด แม้ไม่ได้ระดมมาทีเดียว
แต่ก็พุ่งมาหาอย่างต่อเนื่่องไม่ขาดสาย
แทบหาช่วงเว้นวรรคไปฉี่ ไปกินข้าวแทบไม่มี
อะไรๆทำไมมันถึงด่วน เอาเดี๋ยวนี้ ทั้งยวง… กรรมจริงๆ
หัวหน้าก็ไม่อยู่ให้ปรึกษาอีก เศร้าจิง
ทำงานผ่าน whatapp กันทั้งวัน บางทีเลยช้าบ้าง
ทางนี้ก็งานเข้า ทางโน้นก็ต้องเทรน…ห่วงหน้าพะวงหลังกันทั้งคู่

ที่เหมือนจะค่อยยังชั่ว อาการที่เริ่มทุเลาจากที่ประคบปะหงมพักร่างมาอย่างเต็มที่เมื่อวันหยุด
กลายเป็นไร้่ความหมาย
ทำงานวันแรก..ก็งานเข้าจนอาการกำเริบขึ้นมาอีก
ขนาดเตรียมใจ ทำตัวให้แข็งแรงเตรียมสู้กับงานล่วงหน้ามาแล้วนะ
ยังถึงขั้นไข้กลับ ซึมหงอย ใจระทมคอระบบรอบสองเชียว…

ระหว่างมึนสมอง ใจเสาะ ปวดตับ จากไข้ขึ้น เจ็บคอ ระบบหมุนเวียนในร่างกายเริ่มแปรปวน
ไข้รุม งานก็ระดมสุมหัวจนสมองแทบกระจาย
แต่ก็แอบอมยิ้มและมีความสุขขนาดกระทัดรัดเข้ามาหาบ้าง
เมื่อทัพหน้า คนที่ไซต์รายงานความคืบหน้าผ่ายสายมาว่า
…ขณะนี้ กังหันลมยักษ์ของเรา ยกตัวตั้งตระหง่านกลางทุ่งหญ้าแล้ว 17 อัน เย้ เย้
น่าดีใจจัง แอบกรี๊ดคนเดียว จนเริ่มอยากไปเห็นกังหันลม 3 ใบพัดเรียงแถว สะบัดใปรับลมตัวตาตัวเองซักครั้ง 555

…มันคงน่ารักมากๆเนอะ
กังหันสีขาวสูงเท่าตึก 30 ชั้นเกือบร้อยตัว
ยืนตรงเด่นต่อแถวตรงบ้าง สับหว่างบ้างอยู่กลางทุ่งหญ้ากว้างใหญ่
พัดเงาลมจากธรรมชาติ แล้วผ่านกระบวนการแปรรูปเป็นพลังงานไฟฟ้าให้เราได้ใช้
กำลังสร้างพลังงานแบบไม่สร้างภาระให้โลกและสิ่งแวดล้อม
ผลิต Green Energy ท่ามกลางภาวะโลกที่ร้อนๆในปัจจุบัน
…เป็นภาระกิจช่วยโลก เป็นโปรเจ็คแนวใหม่ที่น่ามีส่วนร่วมและน่าภูมิใจจัง

กว่าจะทำงานจนสาแก่ใจ…ไร้ดินเกาะหางหมูก็เข้าโหมดอ่อนแรง
เหนื่อยจับใจ จนต้องแวะซื้น้ำส้มพัลพี่เติมวิตามินซีและความสดชื่นให้ร่างกายที่ 7-11
เพิ่มวิตามินไปหมุนเวียนในร่างกาย ช่วยกันหวัดกำเริบ
และช่วยทำลายการขมในลำคอไปบ้าง

…ไม่หิว ไม่่อยากกินอะไรทั้งสิ้น อยากกลับบ้าน อยากนอน
อยากมีเวทมนต์…เสกตัวเอง เพี้ยงๆให้หายตัว แล้วไปโผล่ที่บ้านได้เลยจัง

20.45 ซอยเอกมัยช่างเงียบสงัด มันสงบจนวังเวงและว้าเหว่

เหน็ดเหนื่อยเหลือเกิน มันเหน็ดเหนื่อยเหลือเกิน แม้เรี่ยวแรงจะเดินนั้นยังหมด

20120807-214236.jpg

20120807-214242.jpg

เพ-ลานี้…เหนื่อยจับใจ ขอนั่ง Taxi กลับบ้านให้สบายซักวัน
สมองเริ่มไม่ไหว ตึงจนเส้นจะปูด ใจเริ่มไม่สู้ ร่างกายเริ่มไม่พร้อมจะทรงตัวแนวตั้งแล้ว
รีบพาร่างกลับไปพักให้ไวไวดีกว่า
เพิ่งวันแรกเท่านั้น และไม่รู้ว่าวันรุ่งขึ้นจะเกิดอะไรบ้าง
กลับไปนอนสร้างแรง ฟื้นฟูกำลังกายและกำลังใจให้มากถึงมากที่สุด
เตรียมรับภาระและเผชิญกับเหตุการณ์ที่คาดไว้และคาดไม่ถึงในวันรุ่งขึ้นเน้อ…