เป็นอีกวันที่งานเข้าอย่างต่อเนื่อง เหมือนโดนรุมแบบโงหัวไม่ขึ้น
แม้ครึ่งเช้าจะได้อู้ อยู่อย่างนิ่งสงบไร้งานรบกวน เนทเวิร์คล่มทุกเครือข่าย…
เลยได้นั่งเฉย เพราะเราและใครๆต่างทำงานอะไรไม่ได้

11.30 ทุกอย่างกลับสู่สภาวะปกติ และ งานก็ประดังเข้าหาเหมือนปกติเช่นกัน

แทบจะเหมือนเมื่อวาน…
งานเข้าแบบไม่ขาดสาย เหมือนจงใจไม่อยากให้เราได้พักร่าง หรือ หายใจอย่างสบายท้อง
เสร็จงานนี้ งานนี้มีเรื่องให้เคลีย์ต่อ พอเสร็จอ่านเมล์แบบเครียดๆ ต้องรีบจัดการเพราะด่วนๆๆๆๆๆตรออด
ความต้องการ และ การใช้งานจากผู้คนรอบกาย จากหลายๆประเทศช่างมากมายเหลือเกิ๊น
ทำอันนั้น อันนี้ อันโน้น…สาละวน จน หน้าจะมืด เกือบไม่ได้กินข้าว

เฮ้อ…ถอนหายใจ ปาดเหงื่อ เกาหัว กุมขมับ ไม่รู้กี่รอบ
งานลำบากและใช้เวลาจัดการนานขึ้น คงเพราะไม่มีตัวช่วย หัวหน้าไม่อยู่ให้ปรึกษา
ไม่เจอกันตัวต่อตัว ทางโน้นติดเทรน ปลีกตัวออกมาโทรได้ไม่บ่อยนัก
หากไม่สะดวกส่งเสียงทางสายมาคุย ก็จิ้ม whatapp กันตลอดวันจนเมื่อยนิ้วชี้…
เหมือนห่วงหน้า พะวงหลัง ทำอะไรที่อยู่ตรงหน้าได้อย่างหาความสุขไม่

วันนี้ คือ None stop working จริงๆ
จะลุกจากโต๊ะก็ตอนไปฉี่ งานรุมจนลืมปวดขี้ ลืมหิว ลืมหาวอย่างถาวร 555
กว่าจะลุกกลับบ้านจกือบสามทุ่ม…อีกครั้ง
ระหว่างทางรู้สึกว่า ตามันแฉะ ปวดหัวตุบตับ
คงเพราะใช้สายตามากเกินไป จ้องคอมพ์อย่างต่อเนื่องจนล้าและอ่อนแรง
เหนื่อยจนตาแฉะ…

กลับถึงบ้าน…ปวดหัว อ่อนแรง เหมือนไข้จะขึ้น เจ็บคอก็ยังไม่ทุเลา
ขอนอนแผ่นิ่งกลางที่นอน ผ่อนคลายเส้นประสาท พักร่างทันที
ขี้เกียจแม้จะหาอะไรกิน หรือ เข้าห้องน้ำอาบน้ำล้างคราบใครในร่างกาย
ขอนอนนิ่งกับความสงบและความมืดเงียบซักครึ่งชั่วโมง
ยังไม่ได้ง่วงจนอยากจะหลับสนิท แต่มันเพลียไปทั่วร่างจนอยากจะนอนเฉยๆชาร์ตพลังซักพัก

สมองล้าและเพลีย วันนี้รอยหยักในสมองคงโดนตรึงจนกลายเป็นเส่นตรงจนปวดหัวแบบอ่อนๆ
อ่อนแรงเหมือนไปสู้รบในที่ 3 จ.ชายแดนภาคใต้มาประมาณนั้น

วันนี้เหนื่อยกายและความคิดมากที่สุดในรอบชีวิตการทำงาน 4-5 ปีหลังก็ว่าได้…. 555
สงสัยแก่ตัว และ ทำงานอย่างสบายๆแบบไม่รีบร้อนและไม่กดดันมากนักต่อเนื่องมาหลายปี
ช่วงนี้คงต้องปรับตัวและปรับจิตใจ…กลับรูปแบบงานแบบใหม่ให้มากขึ้นกว่านี้

แต่ตอนนอนก็ยังแอบหลับตา…ส่งกระแสจิตไปถึงงานภาคสนาม
ภาพกังหันอันใหญ่ลอยเข้ามาทางความคิด… วันนี้มันจะตั้งตัวรับลมอีกกี่อันกัน?????