มีสายด่วนเรียกตัวให้ไปท่าพระจันทร์ตอนเกือบเที่ยง
ไม่มีเหตุให้ต้องลังเล คิดแล้วคิดอีก หรือปฏิเสธ
มุ่งหน้าไปท่าพระจันทร์ เดินเข้ารั้วมหาลัยที่แสนรักและเทิดทูน

มหาลัยของเรา ฉันรักธรรมศาสตร์เพราะฉันรักธรรมศาสตร์…

นานแล้วที่ไม่ได้มาเยี่ยม นานมากที่ไม่ได้ย้่อนเวลาไปมาหาสู่
นานแล้วที่ไม่ได้เข้ามารำลึกถึงบรรยากาศเก่าๆ
นานแล้วที่ไม่ได้กลับมาหากำลังใจหรือเติมพลังในมหาลัยแห่งนี้
นานมาก…ที่ไม่ได้ซื้อพวงมาลัยไปไหว้แม่โดมและพ่อปรีดีย์
นานมากที่ไม่ได้ไปนั่งนิ่งๆริมแม่น้ำ แล้วหายใจลึกคิดเรื่องเก่าๆ

บ่ายต้นๆ… เริ่มเดินทอดน่องข้างสนามบอล หันหน้าเผชิญกับตึกลายตู้ปลา นั่งคิดถึงความสุขที่เกิดขึ้นกับเพื่อนๆที่โต๊ะม้าหิน
นั่งมองซ้ายที ขวาทีไปยังบรรยากาศรอบๆตัว
มีหลายอย่างเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา
แต่ภาพในอดีตต่างๆยังคงชัดเจนไม่เคยเปลี่ยนไป
ระลึกถึงชีวิตนักศึกษา ความสนุกวัยเรียน ความทรงจำมากมายย้อนกลับมาหา

เดินไปสวัสดีและขอกำลังใจจากพ่อปรีดีและแม่โดม
ยืนสูดกลิ่นแม่น้ำเจ้าพระยา หลับตาคิดถึงวันที่รับปริญญาจากในหลวง…
เดินเที่ยวบรรยากาศท่าพระจัทร์

วันนี้…เดินเข้ามหาลัยเก่าแก่สีเหลืองแดงอันเป็นที่รัก แล้วย้อนทำกิจกรรมต่างๆที่ไม่ได้ทำมานานข้างบนจนครบ

หากมีนัดหมาย ณ ท่าพระจันทร์ไม่ว่าด้วยธุระอันใด หรือกับผู้ใด
จะต้องขอมาถึงล่วงหน้าอย่างน้อย 1 ชั่วโมงเพื่อมาเก็บเกี่ยวบรรยากาศเก่าๆ
สามารถรอคอยอยู่ในมหาลัยแห่งนี้นานแค่ไหนก็ได้โดยไม่รู้สึกหงุดหงิดหรือออกอาการ
ระหว่างรอคอย…ก็ไม่ได้ทำอะไร นั่งนิ่ง ครุ่นคิดอะไรอยู่ในใจอยู่เงียบๆคนเดียว

20120812-010101.jpg

แม้ไม่ได้แวะเข้ามา แต่ยังคงคิดถึงที่นี่ตลอดเวลา
บรรยากาศสมัยเรียน ความสุขที่ได้เป็นลูกแม่โดม
ความสนุกกับเพื่อนๆไม่ว่าจะมุมไหนซอกไหนในรั้วเหลืองแดงแห่งนี้…ยังลืมไม่ได้จริงๆ

แอบมีความสุข ภูมิใจ และ อมยิ้มกับการได้มีเป็นส่วนหน๋่งในมหาลัยในตำนานแห่งนี้
แม้จะผ่านช่วงเวลานั้นมาสิบปีกว่า…นานพอควร ลืมเลือนอะไรไปบ้างตามวัยและกาลเวลา
แต่ถึงเวลาที่ก้าวเท้ากลับเข้ามาในมหาลัยริมแม่น้ำเจ้าพระยาแห่งอีกครั้ง
ความทรงจำในอดีต…ไหลย้อนเข้ามาในใจอีกครั้งอย่างง่ายดาย

ความภูมิใจที่ได้เข้ามาเรียนที่นี่…มันปักหมุดอยู่กับเราไปชั่วชีวิตเลยกระมัง
ความรักต่อมหาลัยในความทรงจำและผูกผันแห่งนี้ คงไม่มีวันเปลี่ยนแปลงไปกับวันเวลา

เมื่อถึงวันที่ท้อแท้ เหงาใจ ไม่มีกำลัง หรือเป็นทุกข์
เดินเข้ามหาลัย….แม่โดมรออยู่ที่เดิมตลอดเวลา

ชอบนึกถึงบทพระราชนิพนธ์ท่อนหนึ่งในเพลงประจำสถาบันอยู่เสมอๆ ประโยคที่ว่า…
“แหล่งศึกษาร่มเย็นริมสายชล เราทุกคนรักดุจหัวใจ…”

…ฉันรักธรรมศาสตร์ เพราะฉันรักธรรมศาสตร์…

20120812-010713.jpg

ตอนนี้…โต๊ะม้าหินและร้านน้ำริมน้ำข้างสนามบอลที่รวมพลของเรากลายเป็นลานจอดรถไปแล้ว
แต่ความทรงจำสีเหลือง-แดงที่เกิดในตึกตู้ปลายังไม่เคยเปลี่ยนไป
ความรักแและความผูกพันกับมหาลัยธรรมศาสตร์แห่งนี้ไม่เคยลดน้อยถอยลง

…ฉันเยาว์ ฉันเขลา ฉันทึ่ง ฉันจึงมาหาความหมาย…

20120812-111220.jpg