ทำไมเราช่างเป็นคนความรู้สึกไวและชัดเจนจัง
ชีวิตไม่หนักแน่นเหมือนคนอื่น
ความรู้สึกต่างๆมักชัดเจน เหมือนมีแค่เชือกเส้นบางฉิวรั้งไว้
เชือกขึงตึงพร้อมจะขาดและหลุดทันที…เมื่อมีอะไรเพียงเล็กน้อยมากระแทกความรู้สึก

พอจับความคิดของตัวเองได้…ก็ยึดติดอารมณ์นั้นแบบยากที่จะเก็บเอาไว้ได้
แสดงออกอย่างชัดเจน เก็บไว้ในใจไม่เป็น ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นยิ่งไม่ได้…
แยกไม่ออกระหว่างพูดจริง หรือ ล้อเล่น
พอรับความรู้สึกแรกของตนไว้อย่างไร…ก็เก็บไว้แบบนั้น
ทั้งๆที่บางเรื่องความจริงอาจไม่ใช่อย่างที่คิดและรู้สึก

หากถามให้ชัดเจน คิดให้มากขึ้น มีสติไม่เงาแต่ใจตัวเอง…
วันนี้ก็คงได้ไปกิน after you ทดแทนการเดินน้ำตาตกในกลับบ้านแบบเหงาๆคนเดียว

เมื่อไหร่…เราจะมีหัวใจเหมือนคนทั่วไปซักที