วันนี้ใช้แรงงานอย่างหนัก จนไม่สามารถกลับบ้านไปดูแรงเงาละครที่กำลังฮอตและเป็นวาระแก่งชาติได้เฉกเช่นคนอื่น

22:30 ต้องกลับบ้านทั้งที่ยังไม่อยากกลับ และ งานยังไม่เสร็จ แต่ไม่สามารถนั่งทำงานต่อไปได้ เพราะไม่มีผู้ใดหลงเลือเป็นเพื่อนอีกแล้ว
ไม่มีสิ่งมีชีวิตแน่นอน ณ ยามน่ั้น แค่วิญญาณไร้ชีวิตแถวนี้ไม่รู้มีหรือเปล่า
ไม่เคยรู้มาก่อนด้วยว่า ชั้นนี้เค้ามีตำนานหรือเรื่องลึกลับพิศวงอะไรเก็บซ่อนใว้บ้างหรํอเปล่ง
ทั้งเงียบ สงัด และไม่เคยอยู่คนเดียวที่นี่ เริ่มเสียวหลังและเกรงใจกับบรรยากาษรอบตัว
เปลี่ยวกาย ใจเริ่มไม่สู้ รอบๆตัวมันวังเวงเกินจะทน….กลับบ้านดีกว่า 555

วันนี้กลับดึกที่สุดตั้งแต่ทำงานแบบลมเพลมพัดอยู่ที่นี่ และ เป็นครั้งแรกที่กลับเป็นคนสุดท้ายของชั้นอีกด้วย

ฝั่งทางนี้ยังไม่ปิดไฟ และเราก็ไม่รู้ว่าสวิตมันอยู่ตรงไหน
แต่ก็ไม่คิดและไม่กล้าจะเดินสำนวจรอบๆชั้นเพียงลำพัง ณ เวลาดึกสงัดเยี่ยงนี้
อีกอย่างนึง คือ กลัวดับไฟทุกดวงแล้วมันดันมืดตึ๊ดตื้อไปหมด เราอาจช็อคก้าวไม่ออกได้วะ 555

กลัวความมืด กลัวมองอะไรเป็นอันนั้น… เผ่นก่อน ฟิ๊วๆ

ขอกลับก่อนโดยไม่ปิดไฟนะ เดี๋ยวยามคงมาเดินสำรวจและจัดการให้เองนะ