วันนี้เดินทางไปทำงานวันแรกของสัปดาห์ด้วยเวลาปกติ… ไม่เร็วไม่ช้ามาก
ระยะแรกๆจากถนนนวมินทร์ถึงแยกลำสาลีการจราจรก็ปกติสุข ติดเป็นระยะสั้นๆตามสัญญาณไฟ หรือ ตามแยกที่ติดเป็นประจำๆ…..
นั่งบ้าง หลับบ้าง ไปเรื่อยๆไม่ได้กังวลอะไร
แต่เริ่มแปลกใจเมื่อรถเลี้ยวขวาเข้าถนนรามคำแหง
เกือบ 10 นาทียังแปะนิ่ง เคลื่อนที่แบบขยับทีละคืบ ไม่ไปไหนไดล เลยแยกลำสาลีมาได้ประนิดเดียว
แล้วก็ติดแช่นิ่งอีกนานสองนาน…
อยากจะรายงานการจราจรไปยัง จส.100 แจ้วว่าแถวนี้ “สภาพการจราจรติดขัด เคลือนที่ได้แบบหยุดนิ่งสลับหยุดนิ่ง” คร่า

แต่เริ่มไม่มีอารมณ์ เริ่มหงุดหงิดกับการจราจรวันจันทร์เลยไม่อยากทำตัวเป็นนักข่าวพลเมืองดี tweet ข้อความแจ้งจส 100 และ follower ต่างๆ
ขี้เกียจแม้แต่จะเปิดเข้าไปอ่านข้อความสั้นว่า…ใครแจ้งเบาะแส สาเหตุการติดขัดหนักย่านนี้ไว้ว่าอย่าไรบ้างไหม

ได้แค่ทำใจ ปลง นั่งนิ่งบยรถที่เคลื่ิอนตัวแบบไร้ความเร่งต่อไป
หน้ารามคงมีอะไร หรือ รามฯมีกิจกรรม งานอันใดแน่นอนๆ… ปกติแถวนี้ก็ติดบ้างแต่ไม่สาหัสเยี่ยงนี้ !

1 ชั่วโมงผ่านไป…รถยังไหลไปไม่ถึงหอนาฬิกา จะเก้าโมงครึ่งยังไม่เขยิบใกล้ออฟฟิศ
โชคดีที่หัวหน้ายังติดภาระกิจอยู่ที่ต่างประเทศ ไม่งั้นคงต้อง whatappไปสารภาพกันอีกครั้ง

นั่งรถติดสาหัสอยู่ชั่วโมงกว่า กับระยะทางไม่กี่กิโล…
รถติดนาน ความเครียดก่อตัว ความหิวเลยประทุ
พอไปถึงหน้าบิ๊กซีรีบซื้อหมูปิ้ง 3 ไม้กับข้าวเหนียวเท่ากำมือมากินประทังชีวิตโดนพลัน
การจราจรยังไ่ม่คลี่คลาย ติดเป็นสายยาว… รถเมล์็ก็ไม่ยอมมารับ
กระวนกระวาย โมโหหิว เครียด หงุดหงิดต่อไป กินหมูปิ้งหมดแต่เหมือนยังไ่ม่อิ่ม รถก็ไม่มีวี่แววจะมา การจราจรก็ยังคงสภาพเดิม
เดินไปซื้อ ขนมจีบมากินแก้บ้า อีก 7 ลูก..เมื่อหายหิว จิตใจอาจสงบมากกว่านนี้ได้

ผ่านรามคำแหงไปแบบทุลักทุเล สี่แยกพระรามเก้าถึงแยกคลองตันเริ่มจะคล่องตัว
แต่พอเลี้ยวขวาเข้าถนนเพชรบุรี…ติดหนึบขยับแบบคืบสอบงคืบจนถึงจุดหมายอีกรอบ

เซ็ง แต่ ทำอะไรไม่ได้!!! วันนี้การจราจรทำร้ายความรู้สึกมาก แทบไม่อยากมาทำงาน

ถึง ออฟฟิศ สายโด่งเกือบ 10.30 …บร้าไปแล้ว ออกจากบ้าน 8.30
หัวหน้าไม่อยู่ก็ไม่ได้ตั้งใจทำตัวเถลไถลนะ
หากเป็นเมื่อเก่าก่อนคงส่ง SMS ลาป่วย ลากิจกลับบ้านไปนอนแล้วเนี่ย!!!!

ยามเย็น…ไอต่อเนื่องจนเจ็บคอหนักขึ้น โรคคออักเสบเริ่มออกฤทธิ์
เหมือนจะถึงเทศกาลทอนซิลอักเสบอีกครั้งเช่นกันTT
เริ่มครั่นเนื้อตัวเหมือนจะเจ็บป่วย อาการไม่สู้ดี เริ่มระแวงตัวเอง ไม่อยากให้การเจ็บคอระบาดจนเป็นทอนซิน
เพราะไม่อยากทรมานและต้องยอมให้หมอตัดเจ้าตัวปัญหาในลำคอนี้ออกไปจากร่างกาย

ทำตัวสำออย ขอตัวกลับบ้ายเร็วเพื่อไปนอนพักตั้งแต่ 6 โมงเย็น…
วันนี้มาสายโด่งซึ่งควรจะทำงานจนถึง 1 ทุ่มโน่น

…ขอตัวกลับบ้านก่อนโดยไม่ขออนุญาตหัวหน้า แล้วจะทำงานชดใช้ให้ในภายหลังนะ 555…