เมื่อเช้าสะดุ้งตื่น เพราะฝนสาดเข้ามาถึงที่นอน
ลุกไปปิดหน้าต่างอย่างง่วงและอย่าง งง งง
นี่มันฤดูกาลอะไรหว่า… ฝนถึงตกหนักขนาดนี้
ท้องฟ้าครึ้มไปหมด ฝนลงเม็ดหนักมาก หนักขึ้นอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุดง่ายๆ

กลับมานอนที่เดิม หลังจากลุกไปยืนดูสายฝนตกข้างหน้าต่างอยู่พักใหญ่
ดูสถานการณ์นอกบ้านกับทีท่าของสายฝนแล้วจึงเปลี่ยนแผนใหม่
ยกเลิกความคิดจากที่คิดว่าจะไปทำบุญ ตักบาตร สวดมนต์ ถวายเป็นพระราชกุศลเนื่องในวันพ่อแห่งชาติ

ฝนท่าจะตกทั่วเมืองกระมัง….

สักพักมี whatapp ทางไกล มาชวนไปวัด
เริ่มแปลกใจว่าฝั่งอื่นๆนั้น…ฝนไม่ตกหรืออย่างไร

เมื่อมีเหตุให้ไปวัดอีกครั้ง…จะปฏิเสธอีกรอบคงไม่ดี
กางร่ม ตากฝน คงหาทางออกจากบ้านไปจนถึงวัดได้
….วางมือถือ ชโงกหน้าออกไปดูข้างนอกอีกรอบ
ฝนยังตกหนักหน่วง ฟ้าครึ้ม มองเกือบไม่เห็นอะไร
เมื่อมีศรัทธาจะไปวัดแล้วก็ไม่ต้องกลัวสิ่งใด !?

ออกจากห้องน้ำ… ฝนซา ลงเม็ดเป็นสายๆ ที่เคยกรรโชกก่อนนี้เริ่มเบาบาง

งง งง ประหลาดใจ

เข้าห้องน้ำไปแต่งตัว….รีดผ้าพักหนึ่ง
แต่งตัวเสร็จ….
ฝนเริ่มปรอย เบาลง เบาลง จนเหมือนแค่ละอองจนเดินออกจากบ้านได้แบบไม่ต้องกางร่ม

… ฝน หยุด แดด ออก บางๆ….

เมื่อเดินมาถึงหน้าปากซอยเริ่มเห็นแสงแดด จากที่เมื่อไม่กี่สิบนาทีท้องฟ้ามืดมาก

…น้ำตาแทบไหล พระบารมีของในหลวงแน่ๆ
เดินยกมือท่วมหัว ปากพูดแต่ “ทรงพระเจริญ ๆๆๆ”

พระบารมีของพระองค์… ช่วยให้จะไปวัด ทำบุญ ถวายเป็นพระราชกุศลได้สมความตั้งใจ

ระหว่างทางไม่มีฝนอีกแล้ว ไม่มีวี่แว่วว่าจะตกอีกครั้ง
ท้องฟ้าค่อยๆเปิดตัว พระอาทิตย์ค่อยๆปล่อยลำแสง
อากาศแจ่มใสขึ้นเรื่อยๆ….

เช้านี้ไปทำบุญวัดประจำอย่างมีความสุขมากกว่าทุกครั้ง
ใจมันพองๆ บรรยายไม่ถูก
รู้สึกดีที่ตั้งใจจะไปทำบุญ แม้จะล้มเลิกความตั้งใจไปในตอนแรก
แต่ก็มีหลายๆสิ่งหนุนนำให้ไปวัดจนได้….

ถ้าไม่ใช่เพราะพระบารมี วันนี้เราคงมาไม่ถึงวัดแน่ๆ

20121210-132253.jpg